{ اللّه‌ و أطيعوا الرسول و أولي الأمر منكم } ، سؤال كردم، فرمودند: در مورد على بن ابى طالب(ع) و حسن و حسين (ع) نازل شده است. هنگامى كه رسول خدا (ص) از دنيا رحلت فرمودند، على (ع) برترين مردم براى رهبرى جامعه بود و اين به سبب فراوانى سخنانى بود كه رسول خدا (ص) در مورد آن حضرت به مردم ابلاغ كرده و در ميان مردم دست او را گرفته و به عنوان رهبر معرفى كرده بود. پس هنگامى كه زمان وفات على (ع) فرا رسيد، او نمى‌توانست و هرگز اين عمل را انجام نمى‌داد كه محمد بن على و يا عباس بن على و يا هيچ يك از اولاد خود را به رهبرى امت منصوب كند؛ زيرا در اين هنگام حسن و حسين (ع) به على (ع) مى‌گفتند: خداوند متعال همان گونه كه آيه را در مورد شما نازل كرده ، در مورد ما نيز نازل كرده و چنان كه به اطاعت از شما امر كرده است، به اطاعت از ما نيز امر كرده و رسول خدا(ص) همانند شما اخبار ولايت امرى ما را هم به مردم ابلاغ كرده و رجس و ناپاكى از ما نيز همانند شما زدوده شده است. پس زمانى كه على(ع) رحلت كرد، امام حسن به سبب بزرگ‌تر بودن از امام حسين(ع) برترين مردم براى تصدى مقام رهبرى و ولايت امرى بود. پس هنگامى كه زمان وفات امام حسن (ع) فرا رسيد، ايشان نمى‌توانست و هرگز چنين عملى را انجام نمى‌داد كه پسرش را به عنوان ولىّ امر مسلمين معرفى كند و نمى‌توانست به سبب آيه «و أولوا الارحام بعضهم أولى ببعض فى كتاب اللّه‌؛ خويشاوندان بعضى بر بعض ديگر در كتاب خدا، مقدم شده‌اند»، ولايت را در فرزند خود قرار دهد؛ زيرا امام حسين(ع) مى‌گفت: خداوند همان گونه كه به اطاعت از تو و پدرت امر كرده، به اطاعت از من نيز امر كرده است و همان گونه كه رسول خدا (ص) ولايت امرى تو و پدرت را به مردم ابلاغ كرده است، رهبرى و ولايت امرى مرا نيز به مردم رسانده است و خداوند