اين آيه شريفه بر وجوب اطاعت از رسول خدا (ص) و ولىّ امر دلالت مى‌كند و روايات متعددى دلالت دارد كه مراد از ولىّ امر، امامان معصوم (ع) هستند كه همانند رسول خدا (ص) ولىّ امر مسلمين اند و اطاعت از همه آنان واجب است. براى اطاعت آنان، دو معنا تصور شده است: الف) اطاعت از ائمه(ع) در احكام الزام آور خداوند كه آنان بيان مى‌كنند؛ ب) اطاعت از ايشان در آنچه خود ائمه(ع) به آن امر و يا از آن نهى‌مى‌كنند. اگر ما وجود چنين اطلاقى را براى آيه شريفه بپذيريم، باز دلالت آيه بر وجوب اطاعت از معصومان در اوامر نوع دوم يقينى و حتمى است ؛ چون اطاعت از اين اوامر، اطاعت از خود ايشان است، اما ممكن است ادعا شود كه اطاعت از ائمه (ع) در احكام شرعى، اطاعت از خداوند است و نه اطاعت از ولىّ امر و بعيد نيست كه راز تكرار لفظ «اطيعوا» اراده همين معنى يعنى وجوب اطاعت از مطالبات و دستورهاى خود ائمه(ع) باشد. در هر صورت، دلالت آيه شريفه بر وجوب اطاعت از اولياى امر در اوامر شخصى ايشان، يقينى است .

روايات متعددى نيز با دلالت‌هاى روشن بر اين وجوب دلالت دارند و اين روايات، يا در مقام بيان اين نكته‌اند كه مراد از اولى الأمر در آيه شريفه، ائمه معصوم(ع) هستند و يا در مورد وجوب ابتدايى اطاعت از آنان وارد شده‌اند؛ از جمله:

(٢) سوره نساء، آيه٥٩.