سروش درداورى پيرامون امامت و خلافت بعد از رسول خدا(ص)، خود را از بحث‌هاى كلامى شيعه و سنى كه در واقع حاصل كاوش و اجتهاد آنان در تعاليم قرآن كريم و سنّت نبوى(ص) است، بى نياز مى‌بيند و فارغ از اين كه آيا پيامبر(ص) براى خود جانشينى برگزيده يا خير و آيا در قرآن و سنّت شواهد و دلايلى بر امامت و مهدويت وجود دارد يا خير، تنها به اين دليل كه انديشه امامت و مهدويت با دمكراسى ـ بنابر تفسير او ـ در چالش است، آنها را به كنارى مى‌نهد و خاتميّت را نيز به گونه‌اى تفسير مى‌كند كه گرفتار اين چالش نگردد. (١٣)ديدگاه او و سير تكوين انديشه‌اش نمودى از نوعى عقل گرايى است

(١٣) ر.ك: پايگاه اينترنتى: www.dr,sorush.com ، مطالب نقل شده در تاريخ ٢٢/٨/٢٠٠٥. اين نوشتار در صدد نقد ديدگاه عبدالكريم سروش و داورى در باره آن نيست و تنها به اين اكتفا مى‌شود كه پيرامون اين رأى پرسش‌هاى گوناگونى قابل طرح است، از جمله: آيا تنها يك تفسير از دمكراسى وجود دارد و يا مى‌توان تفسيرهاى چندى از آن به دست داد، كه چالشى با امامت و مهدويت نداشته باشد؟ آيا فهم و تفسير سروش از دمكراسى كه پيش فرض او در اين ديدگاه است، قابل نقّادى است؟ آيا اين دمكراسى كه ـ به باور سروش ـ قابل جمع با اتوريته هيچ شخصيتى نيست، چه جايگاهى در عصر نبوى(ص) داشته است؟ به عبارت ديگر، اگر فردى با پيش فرض سروش در آن عصر مى‌زيست آيا نبوت را هم به دليل تعارض با دمكراسى همچون امامت و مهدويت رها مى‌كرد؟ آيا با فرض عدم پذيرش امامت، مى‌توان گفت عصر خاتميت عصر پايان اتوريته هر شخصيتى از جمله شخصيت پيامبر(ص) است و يا هر مسلمانى در عصر خاتميت همچون عصر نبوت مواجه با اتوريته شخصيت آن حضرت است؟ به عبارت ديگر، دين ورزى و مسلمانى معنايى جز پذيرش اتوريته پيامبر خدا(ص) در همه اعصار ندارد. در اين صورت، سروش چالش دمكراسى با مسلمانى را چگونه حل خواهد كرد؟ آيا... ؟