كلمه مؤونه در روايات غير باب خمس فراوان استعمال شده است. در اين زمينه به سه دسته از روايات اشاره مى‌كنيم كه لفظ مؤونه در هر دسته به معنايى به كار رفته است:

دسته اوّل از روايات

١. عن أبي عبداللّه‌(ع)، قال: من عظمت نعمة اللّه‌ عليه اشتدّت مؤونة الناس إليه فاستديموا النعمة بإحتمال المؤونة ولاتعرضوها للزوال؛

امام صادق(ع) مى‌فرمايد: كسى كه نعمت خداوند بر او افزونى يابد، مؤونه (احتياج) مردم نيز نسبت به او شدّت پيدا مى‌كند. پس دوام نعمت را با متحمل شدن مؤونه مردم از خدا بخواهيد و آن را در معرض زوال قرارندهيد. (١٨)

٢. قال ابو عبداللّه‌(ع) للحسين الصحّاف يا حسين ما ظاهراللّه‌ على عبد النعم حتّى ظاهر عليه مؤونة الناس. فمن صبرلهم و قام بشأنهم زاده اللّه‌ في نعمه عليه عندهم... ؛

امام صادق(ع) به حسين صحّاف فرمود: خداوند نعمتش را بر هيچ بنده‌اى ظاهر نمى‌كند، مگر اين كه مؤونه (نيازهاى) مردم را بر او ظاهر كرده باشد؛ پس كسى كه در رفع احتياجات و اقامه شؤون آنها صبركند خداوند نيز نعمت خود را بر او افزون خواهد كرد. (١٩)

(١٧) لسان العرب، ج١٣، ص٣٩٦.
(١٨) لسان العرب، ج٢، ص٧٥.
(١٩) وسائل الشيعه، ج١٦، ص٣٢٣، ح ١.