رسول خدا(ص) در روز چهارم يا پنجم ذيحجهـدر حالى كه خشمگين بود، بر من وارد شد. عرض كردم: اى رسول خدا(ص) چه كسى شما را خشمناك كرده است كه خدا او را به آتش اندازد؟ فرمود: آيا متوجه نشدى براى انجام كارى به مردم دستورى دادم، اما آنها ترديد مى‌كنند. اگر بار ديگر مواجه شوم با آنچه گذشت با خود قربانى نمى‌آورم، تا آن كه آن را بخرم آنگاه مانند مردم از احرام خارج مى‌شدم. (٣٨)

آنچه نقل شد، نمونه‌اى بود از رواياتى كه نشان مى‌دهد در ميان صحابه گروهى بودند كه در مقابل دستورهاى پيامبر حالت عصيان و سركشى داشته‌اند تا جايى كه خشم ايشان را برانگيختند. اين عمل اصحاب چگونه با آيات زير سازگار است كه:

{و ما كان لمؤمنٍ و لامؤمنةٍ إذا قضى اللّه‌ و رسوله أمراً أن يكون لهم الخيرةُ من أمرهِم؛ } (٣٩)

هيچ مرد و زن مؤمنى را در كارى كه خدا و رسول حكم كنند اراده و اختيارى نيست.

{يا أيها الذين آمنوا لاتقدّموا بين يدي اللّه‌ِ و رسوله و اتقوا اللّه‌ انّ اللّه‌ سميع عليم؛ } (٤٠)

اى كسانى كه به خدا ايمان آورده‌ايد، بر خدا و رسول تقدم مجوييد و از خدا بترسيد كه خدا به كار شما شنوا و داناست.

بازگشت سنت‌هاى جاهلى

پيامبر(ص) در طى حجى كه به همراه اصحاب خود انجام داد، مناسك، مواقيت و آداب آن را به آنان آموزش داد و به اين وسيله آنچه تحريف شده بود به جايگاه اصلى خود

(٣٨) همان، ص٣٣.
(٣٩) احزاب، آيه ٣٦.
(٤٠) حجرات، آيه ١.