پيامبر(ص) در آخرين شوط سعيش در مروه فرمود: اگر بار ديگر مواجه شوم با آنچه گذشت با خود قربانى نخواهم آورد و آن را عمره قرار خواهم داد. پس هريك از شما كه با خود قربانى ندارد، از احرام خارج شود و آن را عمره قرار دهد. در اين هنگام سراقة بن مالك بن جُعشم از جا برخاست و گفت: اى رسول خدا(ص) اين دستور براى امسال است يا براى هميشه؟ رسول خدا انگشتان يك دست را در انگشتان دست ديگر فرو برد و فرمود: حج را دوبار در عمره داخل كردم، نه، بلكه براى هميشه هميشه». (٣١)

آنچه ذكر شد برخى از روايت‌هاى مسلم بود و ممكن است به مناسبت، برخى ديگر از آنها را نيز بياوريم. اينك آنچه بخارى در صحيحش روايت كرده است:

١. بخارى از عايشه ـ همسر پيامبر(ص) ـ روايت كرده كه:

«براى حجة الوداع با پيامبر(ص) بيرون آمديم و براى عمره محرم شديم. پيامبر فرمود: هر كس به همراه خود قربانى دارد براى حج و عمره، احرام بندد و از احرام خارج نشود مگر از عمره وحج با هم خارج شود». (٣٢)

٢. بخارى از ابن عباس روايت كرده كه از او در مورد متعه حج سؤال شد و او در جواب گفت:

«تمام مهاجرين و انصار و همسران پيامبر در حجة الوداع احرام بسته و لبيك گفتند و ما هم احرام بسته، لبيك گفتيم و چون به مكه وارد شديم، رسول خدا(ص) به ما فرمود: شما احرامتان را كه براى حج بسته‌ايد، احرام براى عمره قرار دهيد، مگر آن كهـبا خود قربانى آورده است و ما طواف و سعى بين صفا و مروه را به جا آورديم، سپس نزد زنهاى خود آمديم و لباسهايمان را پوشيديم». (٣٣)

آنچه نقل كرديم بخشى از روايتهاى بخارى بود و بخش ديگرى از روايتهاى او را

(٣١) صحيح مسلم، ج٤، ص٤٠، باب حجة النبيّ(ص).
(٣٢) صحيح بخارى، ج٢، ص١٤٠، باب «كيف تحلّ الحائض و النفساء».
(٣٣) صحيح بخارى، ج٢، ص١٤٤، باب قول اللّه‌ لمن لم يكن أهله حاضري المسجد الحرام.