تمام كف دستانش را با انگشتان باز روى زانوانش قرار داد، و زانوانش را به عقب راند؛ به گونه‌اى كه پشتش صاف شد ؛ چنان كه اگر قطره‌اى آب يا روغن روى آن ريخته مى‌شد، به سبب صاف بودن كمر و تمايل زانوها به عقب، حركت نمى‌كرد و گردنش را كشيد و چشمانش را بست؛ سپس سه بار با ترتيل گفت: «سبحان ربّي العظيم و بحمده»؛ بعد بلند شد و وقتى به خوبى ايستاد، گفت: «سمع اللّه‌ لمن حمده» ؛ سپس ايستاده تكبير گفت و دستانش را تا مقابل صورت بالا برد و سجده كرد و دستانش را قبل از زانوان بر زمين نهاد و سه بار گفت: «سبحان ربّي الاعلى و بحمده» و در حال سجده فقط هشت موضع از بدنش را بر زمين قرار داد: پيشانى، دو كف دست، دو زانو، دو انگشت بزرگ پاها، بينى كه از اين هشت موضع، هفت موضع اوّل واجب، و قراردادن بينى بر زمين كه به آن ارغام (بينى به خاك ماليدن) مى‌گويند، مستحب است؛ آن گاه سر از سجده برداشت و چون راست شد، گفت: «اللّه‌ اكبر»؛ سپس بر طرف چپ بدن نشست و روى پاى راست را بر كف پاى چپ قرارداده، گفت: «استغفراللّه‌ ربّي و أتوب إليه»؛ و در همان حالى كه هنوز نشسته بود، تكبير گفت و به سجده دوم رفت، و آنچه را در سجده اوّل گفته بود، در اين سجده هم گفت. نه در ركوع و نه در سجده هيچ قسمتى از بدنش را تكيه گاه قسمت ديگر آن قرار نداد و در اين دو حال، دستانش از بدن باز بود، و در سجده، آرنج‌هايش را بر زمين نگذاشت و به همين ترتيب، دو ركعت نماز خواند؛ سپس فرمود: اى حمّاد! اينچنين نماز بخوان و هنگام نماز به اطرافت نگاه و با دستان و انگشتانت بازى مكن و به اطرافت آب دهان نينداز.

هم چنان كه ملاحظه مى‌شود، در اين دو روايت كه در صدد بيان كيفيت نماز واجب هستند، هيچ اشاره‌اى به مسأله قبض با اقسام گوناگون آن نشده است؛ در حالى كه اگر اين عمل، سنت بود، امام بيان آن را ترك نمى‌كرد. او با عمل خود، نماز رسول خدا را براى ما به نمايش مى‌گذارد ؛ زيرا اين كيفيت را از پدرش، امام باقر (ع) و او هم از پدرانش از