تكتف (دست‌ها را به نشانه خضوع به سينه چسباندن در نماز) مستحب است و واجب نيست، و بهتر است مردان، كف دست راست را بر پشت دست چپ و زير ناف خود بگذارند، و زنان دستان خود را روى سينه قرار دهند.

شافعيه معتقدند:

تكتف، بر مرد و زن مستحب، و بهتر است در نماز، كف دست راست بر پشت دست چپ، زير سينه و بالاى ناف و متمايل به سمت چپ بدن قرار گيرد.

حنابله نيز گفته‌اند:

تكتف سنت شمرده مى‌شود و بهتر است نمازگزار، كف دست راست خود را بر پشت دست چپ گذاشته، آن را زير ناف قرار دهد.

مالكيه، در اين مسأله از ديگر مذاهب اهل سنت جدا شده و گفته‌اند:

در نمازهاى واجب، رها كردن دست‌ها مستحب است. گروهى نيز پيش از مالكيه همچون عبداللّه‌ بن زبير، سعيد بن مسيب، سعد بن جبير، عطاء، ابن جريج، نخعى، حسن بصرى، ابن سيرين و برخى ديگر از فقيهان بر اين اعتقاد بودند.

ليث بن سعد هم اين عقيده را دارد با اين تفاوت كه گفته است:

مگر اين كه قيام طول بكشد و نماز گزار به زحمت افتد كه در اين صورت، قبض جايز است.

از امام اوزاعى نقل شده كه نمازگزار بين قبض، و رها كردن دست‌ها مخير است. (١)

محمد عابد، مفتى مالكيه در حجاز، عقيده دارد كه رها كردن و بستن دست‌ها در نماز، هر دو، سنّت رسول خدا(ص) است، و اگر قيام كسى در نماز طولانى شد، در صورتى كه دست هايش رها باشد مى‌تواند يك دست را با دست ديگرش بگيرد. اين مفتى مالكى گفته است كه رها كردن دست‌ها در نماز اصل و قبض فرع است؛ (٢)

امّا قول مشهور ميان شيعه اماميه اين است كه قبض حرام و مبطل نماز است، و از ميان آن‌ها، معدودى از

(١) محمد جواد مغنيه، الفقه على المذاهب الخمسة، ص ١١٠.
(٢) ر.ك: دكتر عبدالحميد بن مبارك، رسالة مختصرة في السدل، ص ٥.