نوشتار حاضر قسمت دوم از سلسله مقالاتى است كه به گزارش و تبيين ديدگاه‌هاى مربوط به فقه برخى از روشنفكران دينى ـ بدون نقد عميق آنها ـ مى‌پردازد. و در اين ميان، تأثير پذيرى آنان از انديشه تجدّد گرايى و ترديدهايشان ميان دين و مدرنيسم را آشكار مى‌سازد. در اين شماره به آراء روشنفكران دينى در خصوص رابطه انسان و خدا در گستره فقه و شريعت پرداخته شده است.

٢ ـ رابطه انسان و خدا در حوزه تشريع

مقدمه:

ديدگاه انسان نسبت به خداوند يكى از تأثير گذارترين باورها بر انديشه و عمل بشرى است. نوع نگاه و تلقّى كه آدمى از خالق هستى و تصرفات او در نظام هست‌ها و بايدها دارد، شاكله پندار و كردار او را در عرصه‌هاى مختلف حيات شكل مى‌دهد. نگرش انسان مدرن به خداوند، نسبت به انسان پيشامدرن ـ بنابر گزارش روشنفكران ـ دچار تحوّل عميق