مى توان گفت: دست زدن به چنين كارى بدون اجازه شوهر، اگر مزاحم حق شوهر از قبيل لذت بردن از او و مانند آن باشد، خروج از اطاعت شوهر و دخول درعنوان «نشوز» است و نشوز به حكم اين آيه حرام است:

{ واللا ّتى تخافون نشوزهنّ فعظوهنّ ...؛ } (٢)

آن دسته از زنان را كه از سركشى و مخالفتشان بيم داريد، پند و اندرز دهيد؛ [ اگر مؤثّر واقع نشد ] در بستر از آنها دورى نماييد و [ اگر هيچ راهى جز شدت عمل، براى وادار كردن آنها به انجام وظايفشان نبود] آنها را تنبيه كنيد و....

چند دسته از روايات نيز براين حكم دلالت مى‌كند؛ از جمله دركافى روايت شده است:

جمعى از اصحاب ما از احمدبن خالد از جامورانى از ابن ابى حمزه از ابو المغرا از ابو بصير از امام صادق(ع) نقل كرده اند: زنى محضر رسول خدا(ص) رسيد و عرض كرد: شوهر برزن خود چه حقى دارد؟ فرمود: حاجت او را برآورد هرچند بر پالان شتر باشد و بدون اجازه او چيزى به كسى ندهد. اگر چنين كند، گناه كرده است و شوهرش اجر مى‌برد. هيچ شبى را درحالى كه شوهرش غضبناك است به صبح نياورد. عرض كرد: اى رسول خدا! هرچند ظالم باشد؟ فرمود:بله. عرض كرد: قسم به خدايى كه تو را به حق مبعوث كرد، هرگز ازدواج نخواهم كرد. (٣)

(٢) نساء،آيه ٣٤.
(٣) كافى،ج٥،ص٥٠٨،ح٨.