فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٨٣ - تحريرى نو از نظريۀ شهرت در اصول متلقّات آية اللّه بروجردى احمدمبلّغى
آية اللّه بروجردى امام خمينى آية اللّه خويى آية اللّه شهيد صدر اگر در مقام تعيين حجت از لا حجت است بر چه اساسى؟ --- بر اين اساس كه در مقابل فتواى مشهور، «شاذ معرض عنه» قرار دارد و اين گونه موارد از اعتبار ساقط است. بر اين اساس كه مجمع عليه روايتى است كه صدورش قطعى است وطبعا روايت مقابل، از اعتبار ساقط است و حجت نيست. بر اين اساس كه اشتهار يك روايت برابر با قطعى بودن آن است. طبعا روايت مقابل آن، از اعتبار ساقط است. آيا شاذ مصداق (بين غيه) است؟ سخنى به صراحت نگفته است تنها گفته است مشهور مصداق «بين رشده» است. اما آيا شاذ مصداق امر مشكل است يا از «بين غيه» چيزى به صراحت مشاهده نمى شود (ر.ك: حاشية على كفاية الاصول،ج ٢، ص ٩٥). مصداق (بين غيه) است. قرار دادن شاذ در زمره موارد «بين غيه» امرى قطعى نيست و ممكن است تحت عنوان امر مشكل جاى گيرد كه البته به امر مشكل نيز نمى توان تمسك جست واز اعتبار ساقط است. قرار دادن شاذ در زمره موارد «بين غيه » امرى قطعى نيست و ممكن است در موارد مشكل جاى گيرد كه البته به امر مشكل نيزنمى توان تمسك جست.