ننمايند و [اطراف] روسرى هاى خود را برسينه افكنند [ تا گردن و سينه با آن پوشانده شود] و زينت خود را آشكار نسازند مگر براى شوهرانشان يا پدرانشان يا پدر شوهرانشان يا زنان هم كيششان ....

عبارت «أو أبنائهن» درجايز بودن نگاه زن ياد شده به پسرانش،كفايت مى‌كند؛ چرا كه برآنان نسبت به پدرى كه تبديل به زن شده «پسران» صدق مى‌كند.

به هرحال، با وجود ضرورت و ثبوت ملازمه ياد شده و تنقيح مناط قطعى، مجالى براى جريان اصل درمقام مورد بحث وجود ندارد؛ زيرا«الاصل دليل حيث لادليل».

به علاوه آنچه حالت سابق دارد حرمت لواط پدر با پسر، قبل از تغيير جنسيّت است نه حرمت ازدواج. بنابراين حرمت ياد شده متعلّق به عنوان لواط مرد با مرد است و با تبديل شدن مرد به زن، اگر چه متعلّق حكم براين مبنا كه مرد و زن بودن از احوالند، باقى باشد، ليكن حكم متيقن و مشكوك اتحاد ندارند؛ زيرا لواط و ازدواج متغايرند؛ درحالى كه دراستصحاب، اتحاد بين دو قضيّه درموضوع و محمول، لازم است؛ مثلا اگر اقتدا به زيد پيش تر، جايز بوده باشد و سپس شك كنيم آيا تقليد از او جايز است يا خير؟ نمى توان براى اثبات جواز تقليد، به بقاى زيد جهت استصحاب جواز اقتدا، اكتفا كرد.

فرع دوازدهم

اگر جنس مادر تغيير كند و به مرد تبديل شود آيا بعد از تبديل شدن به مرد، در محرم بودن همسر پسرانش، مانند پدر است يا خير؟

استاد بزرگوار ما امام خمينى با اشكال، قائل به محرميت شده است (٤٨) و براى [ اثبات] حرمت، چنين استدلال كرده است كه ضمير در قول خداوند: «وحلائل أبنائكم» شامل مرد جديد نيز مى‌شود.

اشكال: مراد از پسران، پسرانى هستند كه از صلب پدر باشند؛ زيرا در آيه مى‌گويد: {الذين من أصلابكم} لذا حرام بودن ازدواج با حليله پسر، تنها به پدران اختصاص دارد؛

(٤٨) تحرير الوسيله،ج٢،ص٥٦٥،م٨.