می‌شود، علاوه بر اینکه سند این روایت، ضعیف است، از این گذشته، کلمه «من کان» مطلق است و اختصاص به رجال ندارد.
بنابراین دلیلی وجود ندارد که رجولیت در مرجع تقلید معتبر باشد. بلکه مقتضای اطلاقات و سیرۀ عقلا، عدم فرق بین زنان و مردان است.
امّا با این همه، صحیح آن است که شرط رجولیت در مرجع تقلید، معتبر است و به هیچ وجه تقلید از زن جایز نیست. به این دلیل که ما از مشرب و مذاق شارع مقدّس استفاده می‌کنیم که وظیفه‌ای که از زنان انتظار می‌رود و مورد پسند است عبارت است از تحجّب و پوشش و تصدّی امور منزل و عدم دخالت در اموری که با این امور منافات داشته باشد. و ظاهراً تصدّی امر فتوی (عادتاً) مساوی است با قرار دادن خویش در معرض سؤال و جواب مردم، زیرا ریاست مسلمین چنین اقتضائی دارد. در حالی که شارع هرگز راضی نیست زنان، خود را در معرض چنین کاری قرار دهند. چرا که در مسأله‌ای همچون امامت جماعت، شارع اجازه امامت جماعت را برای زنان صادر نکرده است، بنابراین چگونه ممکن است که راضی باشد زنان امور مردان و مدیریت امور جامعه و تصدّی زعامت کبرای مسلمین را بر عهده بگیرند.
آری این امر قطعی ارتکازی در اذهان متشرعه، اطلاق سیره عقلا مبنی بر رجوع جاهل به عالم اعمّ از مرد یا زن، تقیید می‌خورد.» [١]
اینجانب اگر چه از مناقشه در کلام این دریای عظیم علم (قدّس اللّٰه تعالی أسراره الزکیه) شرم دارم امّا متابعت از حقّ سزاورتر است و در دفاع از حق هیچ شرمی روانیست. بر بخش اخیر سخنان ایشان اشکالاتی وارد است:
١. اینکه این فقیه بزرگوار از مذاق شارع مقدّس چنین استفاده کرده است که

[١] التنقیح فی شرح العروة، ج ١، ص ٢٢٦- ٢٢٤.