بالخلاف لکم أخبرته بما یفعلون ویجیئ‌الرجل أعرفه بمودّتکم فأخبره بما جاء عنکم ویجیئ الرجل لا أعرفه ولا أدری من هو فأقول جاء عن فلان کذا وجاء عن فلان کذا فادخل قولکم فیما بین ذلک؟ قال: فقال لی: اصنع کذا فإنّی کذا أصنع.
«شنیده‌ام که در مسجد جامع می‌نشینی و برای مردم فتوا می‌دهی، آیا درست است؟ گفتم: آری، و من قصد داشتم قبل از آنکه از نزد شما بروم نظر شما را در این مورد بدانم، من در مسجد می‌نشنیم، مردی می‌آید و از موضوعی از من سؤال می‌کند. اگر بدانم تابع مکتب شما نیست طبق مذهب خودشان فتوی می‌دهم. مرد دیگری می‌آید و می‌شناسم که دوستدار شماست، پس طبق آنچه از شما رسیده است فتوا می‌دهم. و مردی هم می‌آید که نمی‌دانم آیا از پیروان مکتب شماست یا مخالفین شما، پس می‌گویم: گروهی چنین می‌گویند و گروهی چنان، و نظر شما را در میان آنها جای می‌دهم. معاذ ادامه می‌دهد که امام (ع) فرمود: چنین کن که من نیز چنین می‌کنم.» [١]
٤. احمد بن اسحاق از امام هادی (ع) نقل می‌کند که از امام (ع) پرسیدم:
من اعامل؟ وعمّن أخذ؟ وقول من اقتبل؟ فقال: العمری ثقتی، فما أدّی إلیک عنّی فعنّی یؤدّی وما قالک عنّی فعنّی یقول، فاسمع له وأطع. فإنّه الثقة المأمون. قال: وسألت أبا محمّد (ع) عن مثل ذلک، فقال: العمری وابنه ثقتان فما أدّیا إلیک عنّی فعنّی یؤدّیان وما قالا لک عنّی فعنّی یقولان فاسمع لهما وأطعهما فإنّهما الثقتان المأمونان.
«با چه کسی معامله داشته باشم و از چه کسی معالم دینم را اخذ کنم و سخن چه کسی را بپذیرم. امام (ع) فرمود: «عمری»، مورد اعتماد من است. آنچه او از طرف من گفت تو می‌توانی آنرا از طرف من نقل کنی؛ پس سخنان او را گوش کن و از او اطاعت نما، چرا که او مورد اعتماد و امین من است.

[١]. وسائل الشیعه، ج ١٦، ص ٢٣٣، باب ٣٠ از کتاب امر و نهی، حدیث ٢.