وإسمعيل ...* ربّنا و اجعلنا مسلمين لك و من ذرّيّتنا امّة مسلمه لك ...* ربّنا و ابعث فيهم رسولا منهم يتلوا عليهم ءايتك و يعلّمهم الكتب و الحكمه و يزكّيهم .... [١]

بقرة (٢) ١٢٧- ١٢٩

٧. پيوستن به صالحان‌

٣٨٠) دعاى ابراهيم (ع) براى قرار گرفتن در زمره صالحان:

و اتل عليهم نبا ابرهيم‌* رب ... الحقنى بالصلحين.

شعراء (٢٦) ٦٩ و ٨٣

نيز---) همين مدخل، امتيازات ابراهيم (ع)، صالح بودن‌

٨. تسليم‌

٣٨١) تسليم خدا شدن، از دعاهاى ابراهيم (ع):

و إذ يرفع إبرهيم القواعد من البيت ...* ربّنا و اجعلنا مسلمين لك ....

بقرة (٢) ١٢٧ و ١٢٨

٣٨٢) ابراهيم (ع)، خواستار تسليم شدن نسل خويش در برابر خداوند:

و إذ يرفع إبرهيم القواعد من البيت و إسمعيل ...* ربّنا و اجعلنا مسلمين لك و من ذرّيّتنا امّة مسلمه لك ....

بقرة (٢) ١٢٧ و ١٢٨

٩. تعليم مناسك‌

٣٨٣) ابراهيم (ع)، خواستار تعليم مناسك حج از خدا:

و إذ يرفع إبرهيم القواعد من البيت و إسمعيل ...* ربّنا ... ارنا مناسكنا ....

بقرة (٢) ١٢٧ و ١٢٨

١٠. جلب دل‌ها به آل‌ابراهيم‌

٣٨٤) دعاى ابراهيم (ع) براى توجّه يافتن دل‌هاى مردم به ذريّه خويش:

ربّنا انّى اسكنت من ذرّيّتى بواد غير ذى زرع ... فاجعل افئدة من الناس تهوى اليهم ....

ابراهيم (١٤) ٣٧

١١. حكمت‌

٣٨٥) ابراهيم (ع)، خواهان اعطاى حكمت و دانش از درگاه ربوبى:

و اتل عليهم نبا ابرهيم‌* رب هب لى حكما ....

شعراء (٢٦) ٦٩ و ٨٣

١٢. خوش‌نامى‌

٣٨٦) ابراهيم (ع)، خواستار نيك‌نامى ميان آيندگان، از خداوند:

و اتل عليهم نبا ابرهيم‌* و اجعل لى لسان صدق فى الاخرين.

شعراء (٢٦) ٦٩ و ٨٤

١٣. داشتن نسلى مطيع‌

٣٨٧) داشتن فرزندانى تسليم امر خدا، از دعاهاى ابراهيم (ع) به درگاه خداوند:

وإذ يرفع‌إبرهيم القواعد من البيت وإسمعيل ربّنا تقبّل منّا ...* ربّنا و اجعلنا مسلمين لك و من ذرّيّتنا امّة مسلمة لك ....

بقرة (٢) ١٢٧ و ١٢٨

١٤. دورى از بت‌پرستى‌

٣٨٨) ابراهيم (ع)، خواستار دورى خود و فرزندانش از بت‌پرستى:

[١] احتمال دارد ضمير در «فيهم» و «منهم» به «امّة مسلمة» در آيه پيشين يا به «اهله» در آيه ١٢٦ باز گردد. برداشت، براساس احتمال اوّل است؛ يعنى: «ربّنا و ابعث فى ذرّيّتنا المسلمة رسولًا منهم». از دعاهاى مشترك ابراهيم (ع) و اسماعيل (ع) نيز فهميده مى‌شود كه پيامبراسلام (ص) مورد نظر از نسل اسماعيل (ع) است، نه غير او. گفتنى است كه طبق روايت، پيامبر (ص) خود را اجابت دعوت ابراهيم (ع) خوانده است. (الدرّالمنثور؛ نورالثقلين، ذيل آيه)