فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٣٤٨ - شكر
... وَ إِنَّا لَفِي شَكٍّ مِمَّا تَدْعُونَنا إِلَيْهِ مُرِيبٍ.
ابراهيم (١٤) ٩
... إِنَّهُمْ كانُوا فِي شَكٍّ مُرِيبٍ.
سبأ (٣٤) ٥٤
... وَ إِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ.
فصّلت (٤١) ٤٥
... لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ.
شورى (٤٢) ١٤
نيز--) تحيّر
شكايت
--) دادخواهى
شكار
--) صيد
شكر
شكر، شناخت احسان و نشر آن [١] و به تعبير ديگر، تصوّر نعمت و اظهار آن است. [٢] شكر سه قسم است:
١. شكر قلبى كه يادآورى نعمت است؛ ٢. شكر زبانى كه سپاسگزارى و ستايش بر نيكى احسانكننده و صاحب نعمت است؛ ٣. شكر ساير اعضاى بدن كه بهكارگيرى و صرف آن در جاى خود است. اگر خداى را وصف به شكر نماييم مقصود، انعام [احسان] بر بندگان و دادن جزاى عبادات آنها [٣] و يا رشد اعمال نيك آنان و اعطاى پاداش مضاعف به آنها است. [٤] در
[١] . لسانالعرب، ج ٧، ص ١٧٠، «شكر»
[٢] . مفردات، ص ٤٦١، «شكر»
[٣] . مفردات، ص ٤٦١-/ ٤٦٢، «شكر»؛ فرهنگ فارسى، ج ٢، ص ٢٠٥٧
[٤] . لسانالعرب، ج ٧، ص ١٧٠، «شكر»