عَلى‌ سَفَرٍ أَوْ جاءَ أَحَدٌ مِنْكُمْ مِنَ الْغائِطِ أَوْ لامَسْتُمُ النِّساءَ فَلَمْ تَجِدُوا ماءً فَتَيَمَّمُوا صَعِيداً طَيِّباً فَامْسَحُوا بِوُجُوهِكُمْ وَ أَيْدِيكُمْ مِنْهُ‌ ....

مائده (٥) ٦

وَ اذْكُرْ فِي الْكِتابِ مَرْيَمَ إِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ أَهْلِها مَكاناً شَرْقِيًّا قالَتْ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ وَ لَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ وَ لَمْ أَكُ بَغِيًّا.

مريم (١٩) ١٦ و ٢٠

نيز--) ادب، ادب سخن گفتن‌

اذن خدا

--) اذن الهى‌

اذيّت خدا

٤٨. آزار رساندن به خدا، موجب لعنت الهى در دنيا و آخرت:

إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ ... [١]

احزاب (٣٣) ٥٧

٤٩. آزار دادن خداوند، حرام و ناروا:

إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ‌ ... وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً.

احزاب (٣٣) ٥٧

٥٠. ايذاى خدا، سبب عذاب خفّت‌بار الهى در آخرت:

إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ‌ ... وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً.

احزاب (٣٣) ٥٧

اراده خدا

--) مشيّت خدا

ارث خدا

--) وارث/ اسماوصفات و همين مدخل، وراثت خدا

ازليّت خدا

--) اوّل/ اسماوصفات‌

استعاذه به خدا

--) استعاذه، استعاذه به خدا

استهزاهاى خدا

٥١. استهزاكنندگانِ مؤمنان، مورد استهزا و كيفر خفّت‌بار خداوند:

وَ إِذا لَقُوا الَّذِينَ آمَنُوا قالُوا آمَنَّا وَ إِذا خَلَوْا إِلى‌ شَياطِينِهِمْ قالُوا إِنَّا مَعَكُمْ إِنَّما نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُنَ‌ اللَّهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَ يَمُدُّهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ.آيت الله هاشمى رفسنجانى و برخى از محققان مركز فرهنگ ومعارف قرآن، فرهنگ قرآن، ٣٣جلد، موسسه بوستان كتاب - قم، چاپ: اول، ١٣٨٤.

بقره (٢) ١٤ و ١٥

الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ‌ ...

فَيَسْخَرُونَ مِنْهُمْ سَخِرَ اللَّهُ مِنْهُمْ‌ ....

توبه (٩) ٧٩

اسم اعظم خدا

--) اسم اعظم‌

اسماى حسناى خدا

--) اسماوصفات‌

اسماى خدا

--) اسماوصفات‌

اضلالهاى خدا

٥٢. گمراهى برخى انسانها، برخاسته از مشيّت و اراده الهى:

... وَ أَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا فَيَقُولُونَ ما ذا أَرادَ اللَّهُ بِهذا مَثَلًا يُضِلُّ بِهِ كَثِيراً وَ يَهْدِي بِهِ كَثِيراً وَ ما يُضِلُّ بِهِ إِلَّا الْفاسِقِينَ. [٢]

بقره (٢) ٢٦

[١] . اذيّت خدا به مخالفت با اوامر و توصيف وى به صفاتى كه از آن منزّه مى‌باشد، تفسير شده است. (مجمع‌البيان، ج ٧-/ ٨، ص ٥٧٩)

[٢] . نسبت اضلال به خدا به اين معنا است كه در حقيقت، گمراهى، ريشه در اختيار خود انسان دارد و اضلال خدا، پيامد و كيفر فسق، كفر و تبهكاريهاى او است. در حقيقت، اضلال خدا به معناى رها كردن انسان به حال خود است. (مجمع‌البيان، ج ٩- ١٠، ص ١١٧)