فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٢٤٨ - حيوان
سختيهاى حيض
٢٢. مشقّتبار بودن ايّام حيض، براى زنان:
وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ قُلْ هُوَ أَذىً ....
بقره (٢) ٢٢٢
٢٣. مشقّتبار بودن حيض براى زن، دليل حرمت آميزش در زمان حيض:
وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ قُلْ هُوَ أَذىً فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِي الْمَحِيضِ .... [١]
بقره (٢) ٢٢٢
سنّ حيض
٢٤. سالهاى حيض در زنان، محدود به بخشى از سنّ آنان:
وَ اللَّائِي يَئِسْنَ مِنَ الْمَحِيضِ ... وَ اللَّائِي لَمْ يَحِضْنَ ....
طلاق (٦٥) ٤
شكّ در حيض
--) همين مدخل، حيض و عدّه
كتمان حيض
٢٥. حرمت كتمان حيض، براى زنان مطلّقه:
وَ الْمُطَلَّقاتُ ... وَ لا يَحِلُّ لَهُنَّ أَنْ يَكْتُمْنَ ما خَلَقَ اللَّهُ فِي أَرْحامِهِنَ .... [٢]
بقره (٢) ٢٢٨
٢٦. ايمان به خدا و قيامت، بازدارنده زنان از كتمان حيض:
وَ الْمُطَلَّقاتُ يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ ثَلاثَةَ قُرُوءٍ وَ لا يَحِلُّ لَهُنَّ أَنْ يَكْتُمْنَ ما خَلَقَ اللَّهُ فِي أَرْحامِهِنَّ إِنْ كُنَّ يُؤْمِنَّ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ ....
بقره (٢) ٢٢٨
معاشرت در حيض
٢٧. تعديل روابط با زنان حائض، در اسلام:
وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ قُلْ هُوَ أَذىً فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِي الْمَحِيضِ .... [٣]
بقره (٢) ٢٢٢
يأس از حيض
٢٨. ترديد در يائسه بودن زن از حيض، موجب تعيين سه ماه عدّه براى آنان:
وَ اللَّائِي يَئِسْنَ مِنَ الْمَحِيضِ مِنْ نِسائِكُمْ إِنِ ارْتَبْتُمْ فَعِدَّتُهُنَّ ثَلاثَةُ أَشْهُرٍ ....
طلاق (٦٥) ٤
حيله
--) مكر
حيوان
حيوان، اسم براى هر چيز جاندار است. [٤] در اين مدخل مباحث كلّى مربوط به حيوان مطرح مىشود و مباحث حيوانات خاص در جايگاه خود بيان شده است. در اين مدخل از واژههاى «انعام»، «دابّة»،
[١] . برداشت مذكور بر اساس تفريع «فاعتزلوا» بر «أذى» است
[٢] . طبق يك احتمال، مقصود از «فى أرحامهنّ» حيض است. (مجمعالبيان، ج ١- ٢، ص ٥٧٤) اگر گفته زنان درباره طهر، حيض، باردارى و هر آنچه در مدّت حيض دخيل است، پذيرفته نباشد، حرمت كتمان، لغو مىشود
[٣] . گرچه ظاهر «فاعتزلوا ...» امر به مطلق كنارهگيرى از زنان است، ولى با توجّه به «فأتوهنّ من حيث أمركم اللّه»- كه مقصود محلّ دم مىباشد- قرينه است كه «فاعتزلوا» و «لاتقربوا» نيز كنايه است و مراد از آن، اجتناب از محلّ دم است و نه مطلق معاشرت و تمتّع. (الميزان، ج ٢، ص ٢٠٨)
[٤] . لسانالعرب، ج ٣، ص ٤٢٧، «حيا»