فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٢١٦ - همسرى حورالعين
١٠. عفّت
٢٧. عفّت و چشمپاكى از هر بيگانه، ويژگى حوريان بهشتى:
فِيهِنَّ قاصِراتُ الطَّرْفِ لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَ لا جَانٌّ.
الرّحمن (٥٥) ٥٦
حُورٌ مَقْصُوراتٌ فِي الْخِيامِ لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَ لا جَانٌّ.
الرّحمن (٥٥) ٧٢ و ٧٤
وَ حُورٌ عِينٌ كَأَمْثالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ.
واقعه (٥٦) ٢٢ و ٢٣
١١. فراخى چشم
٢٨. حوريان بهشتى، زنانى فراخ چشم:
وَ عِنْدَهُمْ قاصِراتُ الطَّرْفِ عِينٌ.
صافات (٣٧) ٤٨
كَذلِكَ وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ.
دخان (٤٤) ٥٤
مُتَّكِئِينَ عَلى سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍ وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ.
طور (٥٢) ٢٠
وَ حُورٌ عِينٌ.
واقعه (٥٦) ٢٢
١٢. كامدهى
٢٩. حوريان بهشتى، همواره آماده پذيرايى و كامدهى به همسران خويش:
حُورٌ مَقْصُوراتٌ فِي الْخِيامِ. [١]
الرّحمن (٥٥) ٧٢
١٣. همسال با شوهران
٣٠. حوريان بهشتى، همسال با شوهران بهشتى:
وَ فُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ إِنَّا أَنْشَأْناهُنَّ إِنْشاءً فَجَعَلْناهُنَّ أَبْكاراً عُرُباً أَتْراباً. [٢]
واقعه (٥٦) ٣٤-/ ٣٧
١٤. همسانى
٣١. همسانى حوريان بهشتى و عدم برترى آنان بر يكديگر:
وَ فُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ فَجَعَلْناهُنَّ أَبْكاراً عُرُباً أَتْراباً.
واقعه (٥٦) ٣٤ و ٣٦ و ٣٧
وَ كَواعِبَ أَتْراباً. [٣]
نبأ (٧٨) ٣٣
همسرى حورالعين
٣٢. حوريان بهشتى، همسران اصحاب يمين در بهشت:
وَ فُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ إِنَّا أَنْشَأْناهُنَّ إِنْشاءً لِأَصْحابِ الْيَمِينِ.
واقعه (٥٦) ٣٤ و ٣٥ و ٣٨
٣٣. همسرى حورالعين، با اهل تقوا:
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي مَقامٍ أَمِينٍ فِي جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ كَذلِكَ وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ. [٤]
دخان (٤٤) ٥١ و ٥٢ و ٥٤
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَ نَعِيمٍ مُتَّكِئِينَ عَلى سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍ وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ.
طور (٥٢) ١٧ و ٢٠
إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفازاً وَ كَواعِبَ أَتْراباً.
نبأ (٧٨) ٣١ و ٣٣
٣٤. همسرى حوريان بهشتى، با مقرّبان:
أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ
[١] . ممكن است، پردهنشينى و ماندگارى در خيمهها، اشاره به نكته مزبور باشد
[٢] . كلمه «أتراب» جمع «تِرْب» به معناى مثل است؛ يعنى مازنان بهشتى را از هر جهت، مانند هم يا از نظر سن و سال، همسن شوهرانشان قرار داديم. (مجمعالبيان، ج ٩- ١٠، ص ٣٢٩ و ٣٣١؛ الميزان، ج ١٩، ص ١٢٤)
[٣] . مجمعالبيان، ج ٩- ١٠، ص ٣٢٩- ٣٣١؛ الميزان، ج ١٩، ص ١٢٤
[٤] . بسيارى از مفسّران گفتهاند: تزويج در آيه ياد شده، بهمعناى معروفش نيست، بلكه به معناى همتايى و قرين بودن است، زيرا در بهشت، تكليف، عقد و ازدواج به معناى مشهورش وجود ندارد. (روحالمعانى، ج ١٤، جزء ٢٥، ص ٢٠٦)