٨٨؛ لقمان (٣١) ١٦ و ٢٩ و ٣٤؛ احزاب (٣٣) ٢ و ٣٤؛ سبأ (٣٤) ١؛ فاطر (٣٥) ١٤ و ٣١؛ شورى (٤٢) ٢٧؛ فتح (٤٨) ١١؛ حجرات (٤٩) ١٣؛ حديد (٥٧) ١٠؛ مجادله (٥٨) ٣ و ١١ و ١٣؛ حشر (٥٩) ١٨؛ منافقون (٦٣) ١١؛ تغابن (٦٤) ٨؛ تحريم (٦٦) ٣؛ ملك (٦٧) ١٤؛ عاديات (١٠٠) ١١

نيز--) خدا، علم خدا

خدا (تبارك و تعالى)

خدا معادل واژه «اللّه» در عربى است‌ [١] كه از مادّه «الِهَ»، به معناى «تحيّر» است، زيرا عقلها در ذات او حيران است. [٢] در روايتى از امام على عليه السلام آمده است: مفهوم‌ «اللّه»، معبودى است كه خلق در او حيرانند، به او عشق مى‌ورزند و اللّه، موجودى است كه از چشمها پنهان و از افكار و عقول محجوب است. [٣] برخى‌ ديگر، آن را به معناى معبود، مشتقّ از «الِه» به معناى «عَبَدَ» و يا به معناى محجوب، از ريشه «لاه» دانسته‌اند. [٤] ريشه اصلى آن هر چه باشد، واژه اللّه، اسمى است كه جز بر خدا اطلاق نمى‌شود، [٥] و- چنان‌كه گفته شده- نام ذات واجب‌الوجود است كه جامع تمام صفات كمال مى‌باشد. [٦] اين مدخل از گسترده‌ترين مدخلها در فرهنگ قرآن است و با توجّه به اينكه مباحث كلّى و خاصّ آن در مدخلهاى توحيد، اسماوصفات، و ديگر موارد متناسب آمده، بسيارى از عناوين ذيل آن به مدخلهاى مربوط ارجاع شده است.

در اين مدخل از واژه‌هاى‌ «اللّه»، «اله» و «ربّ» استفاده شده است.

اهمّ عناوين: احسان خدا، اخبار غيبى خدا، ايمان به خدا، ربوبيّت خدا، عطاياى خدا، عفو خدا، فضل خدا، گفتگوهاى خدا، محبّتهاى خدا، مواعظ خدا، وعيدهاى خدا.

آمرزش خدا

--) غافرالذنب/ اسماوصفات، غفّار/ اسماوصفات، غفور/ اسماوصفات و مغفرت‌

آيات خدا

--) آيات خدا

ابداع خدا

--) بديع/ اسماوصفات و جهان، خلقت جهان‌

ابديّت خدا

--) همين مدخل، جاودانگى خدا

اتمام‌حجّت خدا

--) اتمام‌حجّت، اتمام‌حجّت خدا، موارد اتمام حجت خدا

اثبات خدا

--) برهان و توحيد، دلايل توحيد

احتجاج خدا

--) احتجاج، احتجاج خدا

احترام خدا

١. لزوم حفظ بزرگى و احترام خدا براى انسانها:

وَ لا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا

[١] . برهان‌قاطع، ص ٤٢١، «خدا»؛ لغت‌نامه، ج ٦، ص ٨٣٩١، «خدا» و ج ٢، ص ٢٧٨١، «اللّه»

[٢] . الكشّاف، ج ١، ص ٦

[٣] . بحارالانوار، ج ٣، ص ٢٢٢، ح ١٢

[٤] . مفردات، ص ٨٢- ٨٣

[٥] . همان، ص ٨٢- ٨٣

[٦] . الميزان، ج ١، ص ١٨