حيض، خون سياه غليظى است كه غالباً همراه با سوزش و حرارت، هنگام بلوغ زن از رحم وى خارج مى‌شود كه به تناسب طبيعت وى در زمانهاى بعد، به صورت عادت‌ [ماهانه‌] درمى‌آيد. [١] در اين مدخل از واژه‌ «محيض» و «قروء» استفاده شده است.

آميزش در حيض‌

١. آميزش جنسى در ايّام حيض، زيانبار و خلاف پاكيزگى:

وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ قُلْ هُوَ أَذىً فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِي الْمَحِيضِ‌ ... إِنَّ اللَّهَ‌ ... وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ. [٢]

بقره (٢) ٢٢٢

٢. موظّف بودن شوهران به ترك آميزش با همسرانشان، در ايّام حيض:

وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ‌ ... فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِي الْمَحِيضِ وَ لا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّى يَطْهُرْنَ‌ ... [٣]

بقره (٢) ٢٢٢

٣. پرهيزكنندگان از آميزش در حال حيض، بهره‌مند از دوستى خدا:

وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ قُلْ هُوَ أَذىً فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِي الْمَحِيضِ وَ لا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّى يَطْهُرْنَ فَإِذا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ.

بقره (٢) ٢٢٢

٤. توبه‌كنندگان از گناه آميزش در حال حيض، مورد محبّت خداوند:

بقره (٢) ٢٢٢

نيز--) همين مدخل، احكام حيض‌

احكام حيض‌

٥. حرمت آميزش با زنان حائض، تا زمان پاك شدن آنان از حيض:

... فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِي الْمَحِيضِ وَ لا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّى يَطْهُرْنَ‌ .... [٤]

بقره (٢) ٢٢٢

٦. جواز ازدواج زنان مطلّقه، پس از سه طُهر:

وَ الْمُطَلَّقاتُ يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ ثَلاثَةَ قُرُوءٍ وَ لا يَحِلُّ لَهُنَّ أَنْ يَكْتُمْنَ ما خَلَقَ اللَّهُ فِي أَرْحامِهِنَ‌ .... [٥]

بقره (٢) ٢٢٨

[١] . معجم فقه‌الجواهر، ج ٢، ص ٣٨١، «حيض»

[٢] . نهى از آميزش در ايّام حيض و سپس اظهار محبّت به پاكيزگان، مى‌تواند اشاره به برداشت مزبور باشد و با توجّه به اينكه جواز آميزش جنسى، وابسته به قطع خون و تحصيل طهارت شده است، مى‌توان استفاده كرد كه آميزش در ايام حيض، خلاف بهداشت و پاكيزگى است و ممكن است، سؤال، از مقاربت در ايّام حيض باشد؛ نه خود حيض و ماهيّت آن. بر اين مبنا كلمه «هو» به آميزش در ايّام حيض برمى‌گردد؛ يعنى بگو: اى پيامبر، آميزش در ايّام حيض، زيانبار است‌

[٣] . محيض اوّل، مصدر و محيض دوم، اسم زمان است ومقصود از آن، ترك آميزش در ايّام حيض است. (الميزان، ج ٢، ص ٢٠٨)

[٤] . از نظر بيشتر فقها آميزش در صورت قطع دم و قبل از غسل جايز است، چنانكه مقتضاى روايات و جمع بين آنها همين است (زبدةالبيان، ص ٦٣) برخى گفته‌اند: شستن محلّ يا وضو نيز لازم است. (مجمع‌البيان، ج ١- ٢، ص ٥٦٣)

[٥] . «قروء» جمع «قرء» است و از جهت اشتراك يا حقيقت و مجاز، هم بر حيض اطلاق مى‌شود و هم بر طهر (زبدةالبيان، ص ٧٤٥) و مقصود از آن به اعتقاد فقهاى شيعه، طهر است. (زبدةالبيان، ص ٧٤٥؛ مجمع‌البيان، ج ١- ٢، ص ٥٧٣)