دانشنامه امام حسين عليه السلام بر پايه قرآن، حديث و تاریخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣٣

١ / ١٣

عُبَيد اللّه بن حُرّ جُعْفى [١]

٢٨٩٤.تاريخ دمشق : عبيد اللّه بن حُرّ بن عُروه ، يكى از شعراى كوفه و جنگاوران آن بود . حسين عليه السلام ، وى را به يارى خود ، دعوت نمود؛ امّا او خوددارى كرد و سپس ، از اين كار ، سختْ پشيمان شد. از سروده هاى اوست : {٠ مستان [بنى] اميّه ، سرخوش ، شب را به صبح مى رسانند و در طف ، گشتگانى افتاده اند كه شيفتگانشان ، هرگز نمى خوابند. ٠} {٠ هيچ كس ، اسلام را تباه نكرد ، جز قبيله اى كه احمقانشان ، به فرمان روايى رسيدند و آسايششان ، تداوم يافت . ٠} {٠ و نيزه دين ، در دست ستمگرى قرار گرفت كه هر گاه يك سوى آن كج شود، آن را راست نمى سازد. ٠} {٠ سوگند ياد كرده ام كه ديده ام ، از اندوه ، جدا نشود و سختْ بگِريد و هرگز ، اشك هايش كاهش نيابد ٠} {٠ در طول زندگى ام ، يا آن كه [بنى] اميّه به جزا برسند و با آن همگى شان ، تا دَم مرگ ، خوار شوند. ٠}