ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٤٣ - ترجمهء خطبهء نود و يكم

و جمود [ بىعنايتى بر مخلوقات ] چيزى بر او نمى افزايد - ١٢ و بخشش و احسان بر مخلوقات ، او را دچار فقر نمى سازد - ١٣ زيرا هر بخشنده اى جز او نقصان مى پذيرد - ١٤ و هر منع كننده اى جز او مورد توبيخ است - ١٥ و او است كه با فوائد نعمتها و فراوانى منافع [ كه به بندگانش عنايت مى فرمايد ] - ١٦ احسانگرى مى نمايد - ١٧ خلائق مانند عيال اويند - ١٨ روزى آنان را تضمين - ١٩ و توشه‌هاى آنان را مقدّر فرموده - ٢٠ و راه مشتاقان ديدارش - ٢١ را و جويندگان الطافش را هموار نموده است - ٢٢ و بخشايش خداوند متعال به آنچه كه مورد مسألت قرار گرفته ، بيشتر از موردى نيست كه از او مسئلت نشده است . - ٢٣ موجود اوّل كه چيزى بر او سبقت نگرفته است كه پيش از او موجودى باشد - ٢٤ و موجود آخر كه چيزى بعد از او نيست كه موجودى بعد از او باشد - ٢٥ خداونديست كه مردمكهاى چشمان را از ديدن و درك خود ممنوع نموده است - ٢٦ نه دهر و زمان بر خدا جريان داشته است كه آن جريان حالات مختلفى براى او ايجاد كند - ٢٧ و نه در مكانى جايگزين بود كه انتقال براى او امكان پذير باشد - ٢٨ و اگر خداوند سبحان هر آنچه را كه معادن كوه‌ها بيرون مى دهند - ٢٩ ( محتويات با ارزش معادن ) و آنچه را كه صدفهاى درياها ، دهان مانند خنده باز نموده - ٣٠ ( از خود بيرون مى آورند ) از فلزّ سيم و زر - ٣١ ( از معادن كوه‌ها ) و درّ منثور و دانه‌هاى مرجان از صدفهاى درياها - ٣٢ ببخشد ، در جود و بخشايش او تأثيرى نمى گذارد - ٣٤ و گسترش و وفور آنچه را او دارا است ، فانى نمى سازد - ٣٥ و قطعا از ذخائر قابل احسان آن قدر در نزد خدا وجود دارد كه خواسته‌هاى مردم آنرا تمام نمى كند - ٣٦ و - ٣٧ زيرا او است بخشاينده اى كه بر آوردن سؤال ( حاجت ) مسألت - كنندگان از او نكاهد - ٣٨ و مقاومت اصرار كنندگان در مسألت ، او را وادار به بخل و امساك ننمايد - ٣٩