الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٤٧ - احتجاج امام على بن موسى الرضا ع بر بنى هاشم در فضيلت خود در حضور مامون

از براى او نيست و آن بعد بعد از براى او و از رؤيت و مشاهدت غرايز أشياء دليل است بر آنكه غريزى نيست از جهت مغرز آنها سواى عزّت ذاتى و تفاوت أشياء نيز برهان ظاهر است بر آنكه مفوّت آن را تفاوت در ذات نيست و اخبار مخبر بقرّ و استقرار از أشياء موجوده أزليّه و أبديّه هر يك را بوقت لايق و أوان موافق آنها دليل حقّ و برهان صدقست بر آنكه وقت از براى موقّت آنها نيست زيرا كه او در أزل و أبد بوده و خواهد بود .
حجاب و خفاء بعضى أشياء از بعضى ديگر دليل روشن و برهان ظاهر است بر آنكه بر هر أحدى معلوم گردد كه هيچ حجاب ميان حضرت مالك الرّقاب و بندگان او نيست . معنى ربوبيّت از جهت ربّ الأربابست چه او مربوب هيچ أحدى نبود و حقيقت سزاوارى الهيّت ثابت براى ربّ العزّت است زيرا كه مألوه كس نبوده و معنى عالم مقرّر از براى ايزد أكبر است ، چه ذات خداى تعالى و تقدّس مشهور و معلوم هيچ كس نگشته و معنى خالق نيز ثابت براى خداى حقّ يعنى موجد خلايق است چه او مستحقّ اين معنى است بجهت آنكه او مخلوق كس نيست ، و تأويل سميع از براى حضرت سميع اوست چه او مسموع كس نبود .
چون زعم بعضى از أصحاب ملل آنست كه حضرت عزّ و جلّ تا ايجاد خلايق و ارتزاق خلق ننمود خالق و رزّاق نشد و اين راى مستحسن حضرات أئمّة الهدى نبود لهذا آن امام البرايا فرمود نه آنست كه حضرت مهيمن سبحان از آن زمان كه ايجاد خلقان نمود و احداث برايا فرمود : مستحقّ معنى خالق و معنى بارئيّت گرديد چه اگر چنين بودى بايستى بنوع از أنواع اشارات - لفظيّه كه مؤيّد آن بودى بيان نمودى و حال آنكه لفظ مذ كه از اشارات لفظيّه