پیغمبر ، مرکزی را برای آنها قرار داده بود و خودش رسیدگی می‌کرد . یک‌ روز بین الطلوعین پیغمبر اکرم بعد از نماز صبح می‌روند سراغ اینها نوشته‌اند در حالی که هوا تاریک روشن بود . چشمش به یکی از اینها به نام‌ حارثه ( به نقل از کافی ) می‌افتد می‌بیند به اصطلاح تلوتلو می‌خورد ( نوشته‌اند : " یخفض و یهوی " . وقتی درست دقت کرد دید چشمهایش در کاسه سرش فرو رفته است و حالی مثل آدم غیر عادی دارد . به او فرمود : " « کیف اصبحت یا حارثه » " ( یا : " یا زید " آنهایی که گفته‌اند اسمش زید بوده است ) حالت چطور است ؟ گفت : " « اصبحت موقنا » " یعنی صبح کردم در حالی که اهل یقین هستم . فرمود : " « ما علامه یقینک » " علامت یقینت چیست ، چه نشانه‌ای از این یقین در وجود تو هست ؟ گفت‌ : " « ان یقینی اسهر لیلی و اظمأ هواجری » " یقین من اثرش این است که‌ شب خواب را از من گرفته است و روزها مرا گرسنه وادار کرده است ، یعنی‌ شب‌زنده دارم و روز روزه‌دار . فرمود : این مقدار کافی نیست ، بیشتر بگو ، چه نشانه‌های دیگری داری ؟ گفت یا رسول الله من الان که اینجا هستم‌ آنچنان در حال یقین هستم که گویا نغمه‌های بهشت و ضجه‌های جهنم را با گوش‌ خود می‌شنوم و با چشم خود می‌بینم . بعد گفت : یا رسول‌الله ! اگر اجازه‌ بدهید من الان اصحاب شما را معرفی کنم که کی بهشتی است و کی جهنمی ، که‌ فرمود : سکوت کن :

گفت پیغمبر صباحی زید را

کیف اصبحت ای رفیق با وفا

گفت عبدا موقنا باز اوش گفت

کو نشان از باغ ایمان گر شکفت

گفت تشنه بوده‌ام من روزها

شب نخفتستم ز عشق و سوزها

گفت از این ره کو ره آوردی بیار

در خور فهم و عقول این دیار

گفت خلقان چون ببینند آسمان

من ببینم عرش را با عرشیان

هفت دوزخ هست جنت پیش من

هست پیدا همچو بت پیش شمن

هین بگویم یا فرو بندم نفس

لب گزیدش مصطفی یعنی که بس

حساب حساب یک نفر نیست ، حساب ، این است که پیغمبران که می‌آیند [١] ، یک عشق به وجود می‌آورند نه فقط یک فلسفه خشک و خالی که علة العللی در دنیا وجود دارد .

[١] پیغمبران که می‌گوییم ، در درجه اول پیغمبر خودمان را که تاریخش‌ خیلی روشن است ذکر می‌کنیم .