آمده‌اند تعبیر خیلی سخیفی کرده‌اند و البته علماء رد کرده‌اند گفته‌اند شاید این " تغنوا " از ماده غنا به مد نیست ، از ماده غنا به قصر است ، یعنی بی‌نیا ز شوید به قرآن . جواب داده‌اند که عرب هرگز این کلمه را با تعبیر " تغنوا " نمی‌گوید ، استغنوا می‌گوید . ما یک " تغنی " داریم و یک " استغناء " . " بی‌نیاز بشوید " را با " استغنوا " بیان می‌کنند نه با " تغنوا " . این بدون شک تغنی است ، منتها جواب داده‌اند که هر آواز خوش و لطیفی که احساسات را بر انگیزد ، به معنی اعم غناست ، ولی‌ غنای مذموم آن غنایی است که احساسات شهوانی انسان را برمی‌انگیزد ، آن‌ چیزهایی است که وقتی پیدا شد عقل انسان را خفیف و سبک و کوچک می‌کند اما اگر چیزی احساسات عالی و لطیف انسان را برانگیزد که عقل انسان را قوی و روشن و ضمیر انسان را روشنتر کند ، اشک انسان را جاری کند ، انسان‌ را به یاد خدا بیندازد ، این هم غناست چون با احساسات انسان سر و کار دارد اما غنای مذموم نیست . مااز لفظ " غنا " که نباید وحشت داشته‌ باشیم ، از مورد غنا باید وحشت داشته باشیم . بعلاوه ما می‌دانیم که از همان صدر اسلام عملا این عنایت بوده است که قرآن را با آواز خوش بخوانند و خوش آوازهای صحابه پیغمبر می‌آمدند و قرآن را می‌خواندند . حتی خود پیغمبر اکرم گاهی اصحاب را می‌گفت قرآن را بر او بخوانند . خودش قرآن‌ بر او نازل شده بود ، او که قرآن را می‌دانست ، ولی از شنیدن قرآن لذتی‌ می‌برد که از دانستن آن قهرا انسان آن لذت را می‌برد چون خود شنیدن‌ موضوعیت دارد ، آن برای دانستن که نیست ، برای فکر نیست . فکر می‌داند ، چیزی که می‌داند دیگر تکرارش لغو است . ولی دل هر چه تجدید شود می‌خواهد احساساتش تحریک گردد . بسیاری از اوقات خود پیغمبر اکرم بعضی‌ از صحابه را امر می‌کردند که قرآن را باز کن برای من بخوان و او قرآن‌ می‌خواند و پیغمبر اکرم گوش می‌کردند .
عبدالله بن مسعود که یکی از کتاب وحی است می‌گوید یک وقت پیغمبر اکرم به من فرمود که مصحف را باز کن برای من بخوان . من مصحف خودم را آوردم . از اول سوره نساء شروع کردم به خواندن ، پیغمبر اکرم گوش می‌کرد تا رسیدم به این آیه که : " « فکیف اذا جئنا من کل امه بشهید و جئنا بک علی هؤلاء شهیدا »" [١] یعنی " چگونه خواهد بود آنگاه که برای هر امتی گواهی بطلبیم و تو را بر اینها گواه بطلبیم " . تا این را خواندم‌

[١] نساء / . ٤١