نبوت
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص

نبوت - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٢٨

داشت همان مصلحت است ، چیزی که مفهوم نخواهد داشت همان مسأله هرج و مرج است که هرج و مرج لازم نیاید ، چرا ؟ تعجب است از کسانی که این‌ حرف را می‌زنند و باز دم از مصلحت می‌زنند ، باز می‌گویند خداوند این کار را به خاطر یک مصلحت می‌کند . اصلا مصلحت این است که من این شی‌ء را به‌ وجود می‌آورم به خاطر اینکه می‌خواهم بعد فلان حالت به وجود بیاید . این از باب این است که آن از این پیدا می‌شود . اصلا وقتی ما می‌گوییم مصلحت ، برای خود ما معقول است . می‌گوید من این حرف را زدم ، مصلحت بود که من‌ این حرف را بزنم . این برای آن است که اگر من این حرف را بزنم به‌ دنبال آن اثری پیدا می‌شود که آن اثر با آن منظور دیگری که من دارم منطبق‌ است . می‌گویم پس گفتن من این حرف را مصلحت است . من این حرف زدن را وسیله قرار می‌دهم برای رسیدن به فلان نتیجه . این می‌شود مصلحت . باید رابطه‌ای میان این وسیله و آن نتیجه باشد تا بگوییم این کار را برای‌ مصلحت انجام داد . اگر اساسا میان اشیاء ذاتا هیچ رابطه‌ای نباشد اصلا حکمت در دنیا معنی ندارد ، اصلا حکمت یعنی چه ؟ خدا حکیم است یعنی چه ؟ می‌گوییم " خدا حکیم است " یعنی کار را بر طبق مصلحت می‌کند یعنی هدف‌ و منظوری در کار است و این هدف و منظور را از راه وسیله خودش انجام‌ می‌دهد . اگر در دنیا وسیله و هدفی وجود نداشته باشد یعنی هر چیزی که‌ می‌گوییم " وسیله است " اسمش را گذاشته‌ایم [ ( وسیله " ، آن را که‌ می‌گوییم " هدف است " اسمش را گذاشته‌ایم " هدف " ، می‌تواند یک جا هدف ما را به آن وسیله برساند ، می‌تواند وسیله به هدف برساند ، خودمان‌ قرار داد کرده‌ایم که این وسیله باشد آن هدف ، بعد بگوییم که خداوند به‌ خاطر حکمت این جور قرار داده ، این که معنی ندارد . کلمه " حکمت " ، کلمه " مصلحت " ، این چیزهایی که ما درباره خودمان می‌گوییم و درباره‌ خداوند می‌گوییم ، بعد از قبول این است که یک رابطه‌ای میان علتها و معلولها و میان سببها و مسببها قائل هستیم . چون رابطه قائل هستیم ، وقتی‌ کار خودمان را براساس صحیح انجام دادیم یعنی برای هدفی که منظور داریم‌ از وسیله خودش استفاده کردیم می‌گوییم کار ما مقرون به حکمت است ، و الا وقتی که ما می‌گوییم قانون واقعا وجود ندارد ، مؤثر را خود او ایجاد کرده‌ ، اثر را هم بدون اینکه پیوندی میان مؤثر و اثر باشد و بدون اینکه او اثر را از راه مؤثر ایجاد کرده باشد ، [ خود او ایجاد کرده ] ، اثر را مستقیما ایجاد می‌کند ، مؤثر را مستقیما ایجاد می‌کند ، در این صورت " مصلحت ایجاب می‌کند که این جور باشد " دیگر معنی ندارد . مصلحت فقط