مسأله دیگری که مربوط به سبک قرآن است و از قدیم مورد توجه بوده است‌ مسأله آهنگ‌پذیری قرآن است . این خیلی عجیب است . تا آنجا که نشان‌ داده‌اند در زبانها جز شعر چیز دیگری آهنگ نمی‌پذیرد ، آهنگ واقعی که یک‌ نفر موسیقیدان بودند برای آن آهنگ بسازد ، شعر است که آهنگ می‌پذیرد .
البته هر نثری را می‌شود با آواز بلند خواند اما آن کسی هم که آهنگها را نمی‌شناسد می‌فهمد که اگر این را ساده بخوانند بهتر از آن است که با آواز بخوانند . ولی یک چیز آهنگ پذیر آن چیزی است که وقتی آن را با آهنگ‌ می‌خوانند آن را بهتر بیان می‌کند تا وقتی که ساده می‌خوانند . به این‌ می‌گویند آهنگ‌پذیری ، یعنی آهنگ ، آن را بهتر می‌تواند بیان کند از غیر آهنگ . قرآن از طرفی ما می‌بینیم شعر نیست ، چون نه وزن دارد نه قافیه و نه هجاهایش هماهنگ با یکدیگر است . از نظر محتویات هم ، چون شعر اصلا به تخیل بستگی دارد ، تخیل در آن نیست ، آن تشبیهات و خیالات شاعرانه‌ در آن نیست . قرآن یگانه نثری است آهنگ‌پذیر . همین قرائتهایی که‌ می‌خوانند کسانی که اهل قرائت هستند با آهنگ می‌خوانند . حالا شما یک کلام‌ دیگر ، خود خطبه‌های پیغمبر را بیایید با آهنگ بخوانید ، اصلا نمی‌پذیرد .
خطبه‌های نهج‌البلاغه را شما بیایید با آهنگ بخوانید ، نمی‌پذیرد . هر کلام‌ عربی یا فارسی را اگر نثر باشد بیایید با آهنگ بخوانید ، نمی‌پذیرد .
تنها قرآن است که آهنگ پذیر است و این همان مطلبی است که از صدر اسلام‌ به آن توجه شده است . اینکه توصیه شده است که قرآن را به صوت حسن‌ بخوانید برای همین بوده است که در قرآن چنین استعداد و پذیرشی بوده و با آهنگ بهتر می‌توانسته است خودش را نشان بدهد و نمایان کند . در اخبار زیادی داریم [١] : " « تغنوا بالقران » " غنا بخوانید با قرآن .
اینجا علماء بحث کرده‌اند که غنا که حرام است ، با اینکه غنا حرام است‌ پس چطور دستور داده شده که " « تغنوا بالقران » " ؟ بعضی

[١] مرحوم فیض اینها را در مقدمه تفسیر صافی آورده و معروف است و علمای فقه هم راجع به اینها بحث کرده‌اند .