یک نظر نظری است که گروهی از متکلمین اسلامی به نام " اشاعره " داشته‌اند و آن این است که اصلا ما چه دلیلی داریم و چرا باید معجزات را حتی مستبعد بشماریم ؟ و این را اگر بخواهیم به بیانی که کمی امروزی‌تر باشد در بیاوریم - که عرض کردیم آقای شریعتی خودمان هم در مقاله " وحی‌ و نبوت " تقریبا همین راه را رفته‌اند - این است که ما چرا قوانین‌ طبیعت را آن مقدار ضروری و قطعی و غیر قابل نفوذ بدانیم که بعد دچار این‌ اشکال بشویم و بگوییم که معجزه یک امری است برخلاف قانون طبیعت و قانون طبیعت نقض ناپذیر است ، که من خودم به این بیان در جلسه پیش از طرف آنها عرض کردم که فرق است میان قوانین ریاضی یا منطقی یا فلسفی و قوانین علمی و طبیعی . قوانین ریاضی یا منطقی یا فلسفی قوانینی است که‌ ذهن ضرورت و حتمیت آنها را کشف می‌کند . مثلا اگر ما در منطق گفتیم که‌ اگر عامی داریم و خاصی ، نقیض عام ، خاص خواهد شد و نقیض خاص عام ، این یک امری است که ذهن ضرورت آن را کشف می‌کند ، اصلا می‌فهمد که غیر از این نمی‌شود باشد . یا اگر شما در حساب گفتید حاصلضرب این عدد درآن‌ عدد مساوی است با فلان عدد ، ذهن ضرورت این را کشف می‌کند ، می‌فهمد که‌ این خلافش محال است ، نمی‌تواند یک عدد بالاتر یا یک عدد پایین‌تر باشد . اما قوانین طبیعی . ما مثلا می‌گوییم که فلزات در اثر حرارت انبساط پیدا می‌کنند . ذهن ما ضرورت این را که فلز حتما باید در اثر حرارت‌ انبساط پیدا کند کشف نمی‌کند زیرا علوم طبیعی - یعنی هرچه که انسان‌ درباره طبیعت کشف کرده است - پایه‌اش تجربیات و محسوسات بشر است و حس و تجربه بشر جز یک سلسله محسوسات متوالی را به انسان ارائه نمی‌دهد ، یعنی مثلا ما پدیده الف را همیشه می‌بینیم که به دنبال آن پدیده ب هست‌ . ذهن ما فقط همین را ادراک می‌کند ، می‌گوید تا آنجا که من دیده‌ام و تا آنجا که من تجربه کرده‌ام ، همیشه هرگاه حادثه الف رخ بدهند به دنبال آن‌ حادثه ب رخ می‌دهد و اگر حادثه الف رخ ندهد حادثه ب هم رخ نمی‌دهد . اصلا بیش از این ذهن من حکمی ندارد ، و این یک مقایسه غلط و یک اشتباهی‌ است که ما آنچه را که درباب مسائل عقلی - یعنی مسائل مثلا ریاضی ،