می‌تواند طی کند . آنگاه آنچه که در ادیان آمده است در دستورهای عبادی و غیر عبادی ، برای این است که ما یک وقت مثلا راه ریاضت کش‌های هندی و دیگران را پیش نگیریم . راهی که اسلام نشان می‌دهد راهی است که نه زندگی‌ را مختل می‌کند و نه معنویت و صفای روح را ، بلکه در عین اینکه انسان روی‌ می‌آورد به زندگی و اجتماع و نظامات اجتماعی ، در عین حال صفای روح و معنویت خودش را هم حفظ و نگهداری می‌کند و از میان نمی‌برد . اما در راههای دیگر ممکن است کسی ، دیگر آن امور را فراموش کند ، فقط رو می‌آورد به زندگی ، می‌شود مادی در زندگی ، یک کسی هم زندگی را به کلی رها می‌کند ، مثل جوکیهای هندی می‌رود یک گوشه‌ای و فقط می‌پردازد به اینکه قوای‌ روحی خودش را تقویت کند . از نظر اسلام این عمل حرام است ، نه تنها مستحسن نیست ، اصلا عمل حرامی است و تازه غیر از اینکه نوع عمل حرام‌ است هدفش هم حرام است چون کسی که این کارها را بخواهد بکند برای اینکه‌ چنین قدرتی به دست بیاورد این رذالت است . اولیاء خدا خدا را عبادت‌ نمی‌کنند که خدا در نتیجه آن عبادت یک چنین قدرتی به آنها بدهد که کار خارق‌العاده بکنند . این نفس پرستی است ، این گول خوردن است . آنها خدا را عبادت می‌کنند که خدا را عبادت کرده باشند ولی خود به خود چنین‌ چیزهایی هم پیدا می‌شود ، و لهذا افراد زیادی در دنیا هستند که از طریق‌ عبادت چنین چیزهایی را به دست آورده‌اند و ابدا بروز نمی‌دهند برای اینکه‌ می‌ترسند این بروز دادن یک نوع خودنمایی باشد و اگر خودنمایی باشد بسا هست که از آنچه که در نزد خدا دارند یعنی از آن قرب معنوی سقوط می‌کنند ، ولی خود به خود آن به دنبال این برای انسان پیدا می‌شود . بحث ما درباب اصل معجزه تمام شد . حالا اگر آقایان موافق باشند - و قول هم داده‌ایم - بحث خاصی راجع به اعجاز قرآن بکنیم که ما قرآن را که‌ معجزه می‌دانیم از چه لحاظ است ، که روی این حتما باید بحث بشود . - و معجزات دیگر حضرت . استاد : قبلا شق‌القمر و معراج را پیشنهاد کرده‌اند . خوب است اجازه‌ بدهید که ما اول راجع به قرآن بحث کنیم چون بحثی که لازم و ضروری است‌ مسأله خود قرآن است که ما اول باید ببینیم واقعا خود قرآن خودش را معجزه می‌داند یعنی یک آیت