غرض این جهت است که در اینجا هم قرآن این عمل خارق‌العاده را نمی‌گوید : " قال الذی عنده قوش کذا ، عنده قدرش کذا " ، می‌گوید : " « قال الذی‌ عنده علم من الکتاب »" . اینجا که بحث از قدرت است علم را به میان‌ می‌کشد ، در سوره و النجم که بحث از علم است قدرت را به میان می‌کشد . این به واسطه توأم بودن ایندو است . فردوسی شعری دارد و مضمون حدیث هم‌ هست . البته این شعر در سطح پایین‌تری است : " توانا بود هر که دانا بود " دانایی و توانایی با همدیگر هستند . مقصود این است که هر کسی هر اندازه که دانا باشد بر قدرتش افزوده می‌شود . البته او از این راه‌ می‌گوید که انسان وقتی که دانا بود قانون جهان را بهتر می‌داند . وقتی‌ قانون جهان را بهتر دانست بهتر می‌داند که چگونه اشیاء جهان را در خدمت‌ بگیرد . وقتی آنها را در خدمت گرفت بر قدرت و توانایی‌اش افزوده می‌شود . ولی این معنا را به مفهوم وسیعتری قائل هستند و می‌گویند اساسا علم و قدرت عین یکدیگرند ، علم عین قدرت است و قدرت عین علم است و این‌ تفکیکی که انسان میان علم و قدرت می‌کند یک اشتباه است ، اصلا خود علم‌ قدرت است و قدرت علم است و لهذا در ذات پروردگار هر دو به شکل واحد موجود هستند . ما می‌بینیم در قرآن در آن آیه که صحبت از علم است می‌گوید : " « علمه شدید القوی »" نمی‌گوید " علمه کثیر العلم " ، در اینجا که صحبت از قدرت است علم را به میان می‌آورد : " « و قال الذی عنده‌ علم من الکتاب انا اتیک به قبل ان یرتد الیک طرفک »" .

خلاصه بحث

ما در اینجا فعلا مطلب دیگری نداریم که درباب اعجاز صحبت کنیم . امروز تقریبا من خلاصه کردم که این بحث یک پایه‌اش قوای روحی است یعنی‌ اینکه ما قبول کنیم که امور روحی هم به صورت قوه‌هایی در بشر وجود دارند ، و پایه دیگرش این است که قبول کنیم که جهانی که وجود دارد محدود به‌ این جهان مادی و طبیعی نیست ، جهان قدرت و جهان ملکوت هم هست و به‌ همین دلیل بشر ، هم می‌تواند با نیروی روحی خودش علمی را از جهان دیگر بگیرد و هم می‌تواند قدرتی را از جهان دیگر بگیرد .