" « قل ان کان ابائکم و ابنائکم و اخوانکم و ازواجکم و عشیرتکم و اموال‌ اقترفتموها و تجاره تخشون کسادها و مساکن ترضونها احب الیکم من الله و رسوله و جهاد فی سبیله فتربصوا »" [١] به این کسانی که مدعی ایمان‌ هستند بگو اگر پدرانتان ، فرزندانتان ، برادرنتان ، همسرانتان ، ثروتتان‌ ، مسکن و خانه‌تان ، هرچه که دارید ، اگر اینها محبوبتر از خدا در نزد شما باشد پس بروید به دنبال کارتان .
محبت به وجود می‌آورد ، و این امری نبوده که بگوییم تقلیدی باشد ، از کی و از کدام مکتب می‌خواست تقلید کند .

رابطه انسان و خدا در قرآن

قسمت دیگر در این باب که دنباله این [ قسمت ] است ، مسأله رابطه‌ انسان و خداست ، که چقدر عالی در قرآن توصیف شده است . وقتی که آدم‌ فکر می‌کند که اگر به ما بعد از اینکه کم و بیش با فرهنگهای زمان خودمان‌ لااقل در این مسائل کمی آشنایی داریم بگویند بیایید در این زمینه مطالبی‌ بگویید ، هرگز فکر و اندیشه ما به چنین چیزهایی در مورد انسان و وجدان‌ انسان نمی رسد . اولا این مطلب که عرض کردم دنباله مطلب پیش است .
قرآن بشر را اینچنین معرفی می‌کند که آنچنان تشنه حقیقت است و آنچنان‌ تشنه کمالات است که به هر چه برسد آرام نمی‌گیرد مگر به خدا برسد .
ببینید این دو جمله چقدر زیبا و عالی و پر مغز و پرمعناست : " « الذین‌ امنوا و تطمئن قلوبهم بذکر الله »" آنان که ایمان آوردند و کشتی دلشان‌ با یاد خدا آرامش پیدا می‌کند . تا این جمله ، همین قدر می‌گوید آنها که‌ دلشان با یاد خدا [٢] آرامش پیدا می‌کند . بعد فورا می‌گوید : " « الا بذکر الله تطمئن القلوب »" [٣] اما این را بدانید تنها با همین یک‌ چیز است که دلها آرامش پیدا می‌کند . " بذکر الله " چون مقدم بر " تطمئن القلوب " است و باید مؤخر باشد مفید حصر است : تنها با یاد خداست که دلها آرامش پیدا می‌کند یعنی بشر به هر مطلوبی که برسد باز مضطرب است ، باز قلق دارد ، باز ناراحت

[١] توبه / . ٢٤ [٢] یاد خدا فقط این نیست که لفظ خدا را بر زبان بیاوریم ، یاد خدا آن‌ وقتی است که قلب انسان خدا را کشف می‌کند و معرفت پیدامی‌کند و وقتی که‌ معرفت پیدا می‌کند دل خواه ناخواه در یاد اوست . [٣] رعد / . ٢٨