زیبایی قرآن را حس می‌کنم مخصوصا وقتی که با آهنگ لطیف و زیبایی خوانده‌ شود . این قرآنهای عبدالباسط ، بعضی از قرائتهایی که کرده است ، البته‌ من همه را گوش نکرده‌ام ، بعضی قسمتها که مخصوصا آهنگی که انتخاب کرده‌ با موضوعی که در آن آیه است تناسب دارد ، تأثیرش عجیب است ، مثل آیه‌ : " « یا ایتها النفس المطمئنه » " یا سوره " « اذا الشمس کورت " . غالبا هر چه خوانده اینجور است . سوره " اذا الشمس کورت " را با آهنگی متناسب با معنی آن خوانده است . مخصوصا وقتی با این آهنگها می‌شنوم خیلی لذت می‌برم ، و گاهی لازم نیست آهنگی باشد ، خودم به تنهایی‌ یک آیه قرآن را تکرار می‌کنم می‌بینم چقدر شیرین و لطیف و زیباست ! این حلاوت و شیرینی قرآن [ و اینکه ] هر چه تکرار می‌شود از شیرینی‌اش‌ کاسته نمی‌شود ، [ از وجوه اعجاز قرآن کریم است ] . آخر ، این سوره حمد را ما چقدر می‌خوانیم ؟ روزی ده بار فقط برای نمازهایمان می‌خوانیم . هر قطعه زیبایی را شما بخواهید روزی ده بار بخوانید برایتان مهوع است . من‌ امتحان کرده‌ام ، نه برای این کار ، گاهی قطعات فارسی بوده که من‌ خوانده‌ام ، خیلی مرا جذب کرده ، دفعه دوم خواندم باز بیشتر جذب شدم ، شاید تا پنج دفعه خواندم همین طور بود ، ولی دفعات بعد خواسته‌ام بخوانم‌ دیده‌ام که کشیده نمی‌شوم . گاهی خودم را وادار کرده‌ام به خواندن ، دیده‌ام‌ آنطور که اول جذب شده بودم نمی‌شوم ، دیگر بعد به گونه‌ای می‌شود که به زور باید آن را بخوانم ، و این تنها قرآن است که یک چنین حلاوت و شیرینی‌ای‌ دارد که انسان هرچه بخواند شیرینی آن سلب نمی‌شود . این حکایت می‌کند از یک نوع تناسب بسیار مرموز میان روح و فطرت بشر و این کلام که کلام‌ خداست ، و انسان چون واقعا کلام خالقش را دارد می‌شنود ، ندای غیب و ماوراء طبیعت را دارد می‌شنود ، هرچه می‌شنود خسته نمی‌شود . به هر حال خواستم در آخر عرایضم توصیه کرده باشم ، توصیه‌ای را که آقای‌ آرام دیروز کرد که واقعا این توجیه را بپذیریم و تا هر حدی که برایمان‌ ممکن است این زبان را یاد بگیریم ولی هدفمان قرآن باشد که بعد بیشتر قرآن را تلاوت کنیم و عملا زیباییهای این کلام آسمانی را بهتر درک کنیم .