اینها که چیزی نیست ، ولی وقتی می‌خواستند بگویند این در عین حال یک‌ چیزی است و یک جنبه فوق‌العادگی دارد ، ضمنا آن جنبه فوق‌العادگی و تأثیر فوق‌العاده‌اش را ، آن ربایندگی و قوه جاذبه‌اش را تصدیق می‌کردند ، منتها می‌گفتند این یک نوع جادوست ، هرچه هست طلسمی ، جادویی ، چیزی در آن‌ هست که اینجور جلب و جذب می‌کند .

داستان قرآن درباره ولید بن مغیره

خود قرآن داستانی از یکی از آنها یعنی ولید بن مغیره مخزومی که از رؤسای قریش و عموی ابوجهل معروف و پدر خالد ولید معروف است نقل می‌کند . وی مردی بسیار متشخص بود ، هم ثروتمند بود و هم دارای اولاد و خویشان‌ فراوان ، و لهذا او را بزرگترین مرد قریش می‌دانستند ، که یک وقت گفتند : " « لولا نزل هذا القرآن علی رجل من القریتین عظیم »" [١] اگر بناست قرآن نازل شود باید به یکی از دو بزرگی که یکی در طایف است و یکی در مکه نازل شود که خیلی با شخصیت هستند . در مکه ولید بن مغیره را در نظر داشتند و در طائف عروه بن مسعود ثقفی ، که البته عروه خودش بعد مسلمان شد و مسلمان هم از دنیا رفت ولی ولید در همان اوایل مسلمان نشده‌ از دنیا رفت . ولید مردی محترم بود و به سخن شناسی او اقرار و اعتراف‌ داشتند . آمد قرآن را گوش کرد و بعد قرآن جریانش را این طور نقل می‌کند : " « انه فکر و قدر »" یعنی اندیشید و سنجید ، پیش خودش حساب کرد ، روی این فکر کرد " « فقتل کیف قدر »" " قتل " نفرین است : کشته‌ باد ، همین که ما در فارسی می‌گوییم " مرده باد " یا می‌گوییم " خاک بر سرش " این خاک بر سرش ، چگونه سنجید ؟ ! " « ثم قتل کیف قدر » " باز هم خاک بر سرش ، ای بمیرد ، ای کشته باد ، چگونه سنجید ؟ ! سنجش‌ او را اینطور بیان می‌کند : " « ثم نظر »" بعد نظر افکند " « ثم عبس‌ و بسر »" بعد چهره‌اش را درهم کرد ، دژم کرد ، یعنی در اندیشه فرو رفت‌ ، ابروهایش را در هم کشید و رویش را ترش کرد . " ثم نظر " می‌خواهد وقتی را حکایت کند که او دچار اضطراب و ناراحتی درونی بود ، یعنی آنچه‌ که می‌خواست با همفکرها و هم مسلک‌های خودش بگوید ذهن و وجدانش با او همراه نبود و لهذا دچار

[١] زخرف / . ٣١