می‌شود ، یعنی این تصور این مقدار روی بدن اثر می‌گذارد و حرکت این ماشین‌ را تغییر می‌دهد ، این ساده‌ترین نشانه‌ای است از اینکه فکر و تصور و امور روحی به صورت یک قوه هستند و بر روی بدن انسان اثر می‌گذارند . از این‌ حالات عمومی که بگذریم ، سراغ حالات خصوصی می‌رویم که در حالات خصوصی قوه‌ بودن حالات روحی آشکارتر و روشنتر است .

سخن بوعلی

بوعلی یک مرد فیلسوف و طبیب است ، گو اینکه فیلسوف الهی است ولی‌ او در زمان خودش مثل کسانی است که در جبهه مخالف قرار گرفته باشند یعنی منکر کرامت و معجزه و این چیزها نیست ولی برای آنها توجیهی قائل‌ است . در نوشته‌های خودش دارد که : اگر شنیدی که انسانی مدتی ترک غذا می‌کند که اگر افراد دیگر در آن مدت ترک غذا کنند می‌میرند - مثلا اگر شنیدی یک نفر یک ماه متوالی یا احیانا بیش از یک ماه غذا نمی‌خورد در صورتی که آدم عادی اگر یک هفته غذا نخورد خود به خود از گرسنگی می‌میرد - این را یک امر ناشدنی گمان مبر . در داستان حضرت موسی ظاهرا می‌خوانیم‌ که در مدت چهل روزی که در میقات رفت اساسا غذا نخورد ، و احیانا درباب ریاضت کش‌ها و همینهایی که حبس نفس می‌کنند [ چنین چیزهایی نقل‌ می‌شود ] . مثل اینکه در زمان او هم معروف بوده ، می‌گوید درباره اهل هند چنین می‌گویند " ان صحت الحکایة " اگر این قصه‌ها راست باشد . اگر شنیدی خیال نکن یک امر ناشدنی است ، شدنی است ، چرا ؟ می‌گوید روی این‌ حساب که نفس روی بدن اثر می‌گذارد یعنی ممکن است که نفس طوری در بدن‌ تصرف کند که مدتی ماشین بدن کار نکند . در حال عادی که مرتب غذاها را تحلیل می‌برد و مواد را دفع می‌کند احتیاج به ماده جدید پیدا می‌کند ولی‌ ممکن است که مدتی بدن را به یک حال نگه دارد ، دفع نکند و احتیاج به‌ جذب جدید هم نباشد . می‌گوید مثال عادی اش یک نفر مریض است که اگر ما حساب کنیم می‌بینیم در مدت یک ماه آنقدر کم غذا می‌خورد که اگر یک آدم‌ سالم آن مقدار غذا بخورد می‌میرد ولی او به واسطه مرض ، بدنش کار نمی‌کند ، وقتی بدن کار نکرد احتیاج به غذا نیست . این کار نکردن همان‌طوری که‌ ممکن است موجبش بیماری باشد ممکن است موجبش یک اراده نفسانی باشد .