نبوت
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص

نبوت - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥٥

می‌شده هر وقت پیغمبر اراده می‌کرده بر زبانش جاری می‌شده ولی آنهایی که‌ وحی نمی‌شد ه اینطور نبوده که هر لحظه پیغمبر اراده کند به او وحی بشود یا هر عملی که موسی اراده می‌کرده فورا آن عمل انجام می‌شده است . جواب : این که فرمودید ، نظریه سوم نیست . آن نظریه دوم به ترتیبی که‌ من عرض کردم که گفتیم قدرت و اراده خود پیغمبر است - من اشاره کردم‌ ولی به تفصیل عرض نکردم - مقصود این نیست که یک قدرتی به او تفویض‌ می‌شود . اصلا تفویض نسبت به خدا و مخلوق در هیچ موجودی معقول نیست . بنده و شما ، ممکن است که چیزی را که من واجد هستم به شما تفویض کنم و اگر شما واجد چیزی هستید به من تفویض کنید ولی وقتی که من این را که‌ دارم به شما تفویض می‌کنم ، از خودم سلب کرده‌ام ، شما اگر دارید ، به من‌ تفویض می‌کنید ، از خودتان سلب کرده‌اید . ما دو موجودی هستیم در عرض‌یکدیگر . این را یا من باید داشته باشیم یا شما . این لباس یا مال‌ من است یا مال شما . وقتی شما آن را به من دادید از خودتان سلب مالکیت‌ کرده‌اید . این مطلب در اخبار و احادیث اسلامی مخصوصا و در کلمات حضرت‌ امیر بالاخص زیاد است که خداوند آنچه را که به مخلوقش تملیک می‌کند باز خودش مالک‌تر از اوست ، که از نظر تعبیر علمی می‌گویند مالکیتها در طول‌ یکدیگر است ، آنگاه برای فهماندن می‌گویند نظیر مالکیت طفل است در برابر پدر . پدر چیزی را که خودش در اجتماع مالک است نسبت به افراد دیگر ، در خانه به فرزند خودش می‌دهد و اعطا می‌کند . این را می‌دهد به این‌ فرزند ، آن را می‌دهد به آن فرزند . این فرزند می‌گوید این مال من است ، او می‌گوید آن مال من است . باز بچه‌ها در عرض همدیگر هستند . چیزی که‌ مال این بچه است مال آن بچه نیست و چیزی که مال آن بچه است مال این‌ بچه نیست . ولی نه اینکه این بچه‌ها که دارند معنایش این است که سلب‌ مالکیت از پدر شد . باز این بچه و هرچه دارد مال پدر است . آنهایی که می‌گویند معجزه قدرت و اراده‌ای است که خدا داده ، نمی‌گویند که یک قدرت و اراده‌ای خدا به او تفویض کرده به معنی اینکه هر وقت دل‌ خودش بخواهد کاری بکند می‌کند ، هر وقت دلش نخواهد نمی‌کند ، چه خدا بخواهد چه خدا نخواهد ، نه ، این کلمه " باذن الله " که تکرار می‌شود این است که نه ، باز خدا باید بخواهد ، سر رشته دست‌ خداست . صحبت این است : آن وقتی که آن کار را انجام می‌دهد خدا در همان‌ وقت به او یک قدرت و اراده‌ای داده که این کار را انجام بدهد یا اصلا قدرت و