پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٣ - تا مىتوانيد توشه برگيريد

سعادت و خوشبختى يا با شقاوت و بدبختى فرا مى‌رسد بايد بهترين آمادگى را براى استقبال از او داشت» و إنّ قادما يقدم بالفوز أو الشّقوة لمستحقّ لأفضل العدّة روشن است كه منظور از «قادم» در اين جمله، انسان است كه همچون مسافرى از منزلگاه دنيا، به سوى سراى جاودان در حركت است و ره‌آوردى كه با خود دارد، يا سعادت است يا شقاوت. چه بهتر كه بهترين زاد و توشه را با خود برگيرد، تا بتواند در آن سرا سعادتمند وارد شود.

در واقع انسانها همچون مسافرانى هستند، كه سفر درازى را در پيش دارند اگر زاد و توشه خوبى همراه داشته باشند، سلامت خود را در طول سفر حفظ كرده و پر نشاط و با طراوت به مقصد مى‌رسند، و اگر زاد و توشه بدى با خود داشته باشند بيمار و رنجور و ناتوان و بدبخت، وارد آن سرا مى‌شوند.

جمعى از شارحان «قادم» را نيز به معناى مرگ و سرآمد عمر، تفسير كرده‌اند كه يا با پيام سعادت وارد مى‌شود يا خبر ناگوار شقاوت، و طبعا براى ورود او بايد بهترين آمادگى را داشت.

اين تفسير از آن جهت كه هماهنگ با مفهوم جمله قبل (و إنّ غائبا ...) مى‌باشد، ترجيح دارد.

منظور از «أفضل العّدة» (برترين آمادگى) همان فراهم ساختن زاد و توشه تقوا است كه در «قرآن مجيد» به عنوان «خير الزّاد» معرفى شده است‌ «وَ تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوى‌» [١] به همين دليل، امام عليه السّلام در آخرين جمله اين فراز، به عنوان يك نتيجه‌گيرى چنين مى‌فرمايد: «حال كه چنين است در اين جهان، از اين جهان، براى خود زاد و توشه‌اى برگيريد كه فرداى قيامت خود را با آن حفظ كنيد.» فتزوّدوا في الدّنيا من الدّنيا ما تحرزون به أنفسكم غدا

[١] سوره بقره، آيه ١٩٧.