پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٧ - خطبه در يك نگاه

آفريديم‌ [١]. «كبد» در اصل به معناى شدّت است و يا دردى است كه به كبد انسان عارض مى‌شود، سپس به هر گونه رنج و مشقّت اطلاق شده است و اينكه قرآن مى‌گويد: «ما انسان را در درد و رنج آفريديم.» گويى درد و رنج، همچون خانه و لانه انسان است كه آدمى از روز اوّل در آن جاى مى‌گيرد! حتّى مرفّه‌ترين زندگى‌ها، از انواع درد و رنج‌ها خالى نيست و به هر حال، هر كسى به نوعى گرفتار است.

آرى، اين طبيعت زندگى دنياست كه با درد و رنج آغاز مى‌شود و ادامه مى‌يابد و كسى كه غير از آن، بطلبد در واقع مى‌خواهد طبيعت جهان را دگرگون سازد و اين ممكن نيست. يكى از شعراى معروف قريب عصر ما، به نام «ابوالحسن تهامى» هنگامى كه فرزند جوان خود را از دست مى‌دهد و اشعارى از سر سوز مى‌سرايد، در ضمن اشعارش اشاره به همين نكته كرده، مى‌گويد: