پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٤ - ١- ياران على عليه السّلام

اين چنين پراكنده. روى شما زشت، و همواره غم و غصّه قرينتان باد! ... اى كسانى كه به مرد مى‌مانيد ولى مرد نيستيد! اى كودك صفتان بى‌خرد و عروسان حجله‌نشين! اى كاش هرگز شما را نمى‌ديدم و نمى‌شناختم».

٣- در خطبه بيست و نهم مى‌خوانيم: «أيّها النّاس! المجتمعة أبدانهم، المختلفة أهواؤهم، كلامكم يوهي الصّمّ الصّلاب، و فعلكم يطمع فيكم الأعداء! تقولون في المجالس: كيت و كيت، فإذا جاء القتال قلتم: حيدي حيادا!، اى مردمى كه بدنهايتان جمع و افكار و خواسته‌هاى شما پراكنده است، سخنان داغ شما، سنگ‌هاى سخت را در هم مى‌شكند ولى اعمال سست شما، دشمنانتان را به طمع مى‌اندازد، در مجالس و محافل مى‌گوييد: «چنين و چنان خواهيم كرد.» امّا هنگام جنگ، فرياد مى‌زنيد: «اى جنگ از ما دور شو!»».

٤- در خطبه شصت و نهم مى‌فرمايد: «كم أداريكم كما تدارى البكار العمدة، و الثّياب المتداعية! كلّما حيصت من جانب تهتّكت من آخر، چه قدر با شما مدارا كنم! همچون مدارا كردن با شتران تازه‌كار كه از سنگينى بار، پشتشان مجروح مى‌شود و همچون جامه كهنه و فرسوده‌اى كه هر گاه گوشه‌اى از آن را بدوزند، از سوى ديگر پاره مى‌شود».

٥- در خطبه نود و هفتم آمده: «أيّها القوم الشّاهدة أبدانهم، الغائبة عنهم عقولهم، المختلفة أهواؤهم المبتلى بهم أمراؤهم ... يا أهل الكوفة! منيت منكم بثلاث و اثنتين:

صمّ ذوو أسماع و بكم ذوو كلام و عمى ذوو أبصار، لا أحرار صدق عند اللّقاء، و لا إخوان ثقة عند البلاء!، اى كسانى كه بدنهايتان حاضر است و عقلهاى شما پنهان، و خواسته‌هايتان متفاوت و اى كسانى كه زمامدارانتان به شما مبتلا شده‌اند، ... اى اهل كوفه! من به سه چيز (كه در شما هست) و دو چيز (كه در شما نيست) مبتلا شده‌ام: گوش داريد امّا كريد، سخن مى‌گوييد امّا گنگيد، چشم داريد، امّا كوريد. نه هنگام نبرد آزادمردان صادقيد و نه به هنگام آزمايش، برادران قابل اعتماد!».