«غالِبَ لَكُمُ الْيَوْمَ مِنَ النَّاسِ وَ إِنِّي جارٌ لَكُمْ فَلَمَّا تَراءَتِ الْفِئَتانِ نَكَصَ عَلى‌ عَقِبَيْهِ وَ قالَ إِنِّي بَرِي‌ءٌ مِنْكُمْ إِنِّي أَرى‌ ما لا تَرَوْنَ إِنِّي أَخافُ اللَّهَ وَ اللَّهُ شَدِيدُ الْعِقابِ»، و (به يادآور) هنگامى را كه شيطان اعمال آنها (مشركان) را در نظرشان جلوه داد و گفت: «امروز هيچ كس از مردم بر شما پيروز نمى‌گردد و من همسايه (و پناه دهنده) شما هستم» امّا هنگامى كه دو گروه (كافران و مؤمنان مورد حمايت فرشتگان) در برابر يكديگر قرار گرفتند، به عقب برگشت و گفت: «من از شما (دوستان و پيروانم) بيزارم، من چيزى مى‌بينم كه شما نمى‌بينيد، من از خدا مى‌ترسم خداوند «شَدِيدُ الْعِقابِ» است) [١]. نه تنها ابليس چنين برنامه‌اى دارد كه شياطين انس نيز، دنبال همين مكتبند، مردم را به ميدان حوادث مى‌كشانند و اگر شرايط را نامساعد ديدند آنها را رها كرده، عقب‌نشينى مى‌كنند.

در پايان خطبه مى‌فرمايد: «محكم بايستيد و مقاومت كنيد! تا حق بر شما آشكار گردد، «و شما برتريد، خدا با شما است و از اعمال نيك‌تان چيزى نمى‌كاهد» (بلكه به عالى‌ترين وجه آن را پاداش مى‌دهد)» (، فصمدا صمدا، [٢] حتّى ينجلى لكم عمود الحقّ‌ «وَ أَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ وَ اللَّهُ مَعَكُمْ وَ لَنْ يَتِرَكُمْ أَعْمالَكُمْ») در واقع جمله‌هاى اخير، نتيجه‌اى است از آنچه امام عليه السّلام پيش از آن فرموده و اصحاب و يارانش را به سوى آن فراخوانده است. يعنى: اكنون كه تعليمات كافى به شما داده شده و فنون جنگ را آموخته‌ايد و درس پايمردى و شهامت و چگونگى حمله بردن به قلب دشمن را فراگرفته‌ايد، محكم در برابر دشمن بايستيد، و سخت‌

[١] سوره انفال، آيه ٤٨.

[٢] «صمد» (بر وزن حمد) به دو معنا آمده است: يكى «قصد كردن» و ديگرى «استحكام و صلابت» و بعيد نيست هر دو به يك ريشه برگردد، زيرا قصد هنگامى كه محكم باشد داراى صلابت خاصّى است و «صمد» (بر وزن سبب) به معناى كسى است كه نيازمندان به سراغ او مى‌روند و به معناى مكان رفيع و بالا و همچنين موجودى كه درون آن خالى نيست، آمده و همه اينها با ريشه اصلى اين لغت، تناسب دارد و در جمله بالا به معناى ايستادگى و مقاومت و صبر و شكيبايى در برابر دشمن است.