مى‌كنند، آن را مستند به شنيده‌هاى خود از بعضى خانمهاى جلسه‌اى، و هدف از آن را رفع همّ و غم، و برآورده شدن حاجات، و تسلّى دل حضرت زهرا عليها السلام مى‌دانند.

لطفاً بفرماييد:

١- آيا اساساً چنين عملى مستند روايى دارد؟

٢- آيا چنين عملى (كه در حال گسترش مى‌باشد) مى‌تواند به عنوان يك حركت شايسته مورد تأسّى ديگران قرار گيرد؟

٣- در صورتى كه عمل فوق از جمله خرافات، و يا خدايى نكرده نوعى بدعت باشد، وظيفه ائمّه جماعات و متديّنين در اين خصوص چيست؟

جواب: با توجّه به اين كه اين عمل در روايات معصومين عليهم السلام وارد نشده، انجام آن به عنوان يك امر مستحبّ شرعى جايز نيست، و سزاوار است ائمّه محترم جماعات مردم را به سوى مراسم و توسّلاتى دعوت كنند كه در روايات معصومين عليهم السلام وارد شده است، وگرنه ممكن است افراد منحرف براى وهن مذهب هر روز امر تازه‌اى اختراع نمايند، و ناآگاهان را به سوى آن دعوت كنند.

سؤال ١٦٠٣- در تعطيلات نوروزى به كتابهايى برخوردم كه در مورد نقوش و مانند آن بحث كرده بود، و حتّى در مورد اين كه چگونه (بعنوان مثال) محبّت كسى را به دل شخص ديگرى بيندازيم، مطالبى آورده بود. يا مثلًا نقشى منسوب به پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله كشيده، و در ذيل آن نوشته بود: «اگر كسى در طول عمر، يك مرتبه به آن نگاه كند، بيمه مى‌شود.» آيا اين مطالب صحّت دارد؟

جواب: اين گونه مطالب اعتبارى ندارد، و در كتابهاى معتبر نيست.

سؤال ١٦٠٤- بعضى از خواهران در جلسه دعا، ختمى به نام حضرت جواد الائمه عليه السلام انجام مى‌دهند. به اين ترتيب كه دعاى توسّل را قرائت نموده، و هنگامى كه به نام امام نهم عليه السلام مى‌رسند، حدود يكصد مرتبه «يا جواد الائمة ادركنى» مى‌گويند. سپس دعا را ادامه داده، و ذكر مصيبت مى‌كنند. شالهاى سبزى هم تهيّه، و به صورت گرو در اختيار سايرين قرار مى‌دهند. تا اين ختم را نذر نموده، و به جا آورند، و حاجت بگيرند. صندوقى هم به اين نام مبارك تهيّه، تا به آن هيأت كمك شود. نظر مبارك را بفرماييد.