استفتاءات جديد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٢١ - ج) حقير شمردن گناه

د) فردى كه خودكشى مى‌كند، آيا اثر سوء اين عمل در دادگاه خداوند متعال، گريبانگير والدين او نيز مى‌شود؟

ه) گرفتن مجالس سوگوارى و دفن آنها در قبرستان مؤمنين چگونه است؟

و) در برخى موارد، خانواده‌هاى داغديده با اين توجيه كه اين كار در حالت عادى صورت نگرفته، آداب و رسوم مرگ طبيعى را براى آنها اعمال مى‌كنند، آيا اين عمل صحيح است؟

ز) آيا افرادى كه خودكشى مى‌كنند از شفاعت اهل بيت برخوردار مى‌گردند؟

ح) آيا احتمال بخشودگى در درگاه حق تعالى، با عنايت به فرمايشات معصومين عليهم السلام براى چنين افرادى، وجود دارد؟

جواب الف تا ح: خودكشى به يقين از گناهان كبيره است، و مالكيّت انسان نسبت به نفس خويش، نمى‌تواند دليل بر خودكشى شود. همان گونه كه مالكيّت انسان نسبت به اموالش، نمى‌تواند مجوّز آتش زدن آن گردد. البتّه بايد تمام مراسم را براى اين گونه افراد مانند مسلمان عادّى انجام داد، و براى نجات آنها دعا كرد، شايد مشمول عفو الهى واقع شوند.

سؤال ١٧٨١- با عنايت به اين كه در بعضى از مناطق خودكشى، مخصوصاً در بين زنان، زياد شده، خواهشمند است حكم آن را بيان فرماييد.

جواب: خودكشى به هيچ وجه جايز نيست، و به حكم شرع حرام و از گناهان كبيره است. امام ششم عليه السلام مى‌فرمايد: «كسى كه عمداً خودش را بكشد، براى هميشه در آتش جهنّم مى‌ماند، و براى او خلاصى نيست.»

ج) حقير شمردن گناه‌

سؤال ١٧٨٢- آيا كارهايى همچون حقير شمردن، يا خوش‌حالى از گناه، يا آشكار كردن آن (چه كبيره و چه صغيره)، باعث مضاعف شدن مجازات جرم مورد نظر مى‌شود، يا گناه كبيره مستقلّى محسوب مى‌گردد؟

جواب: اين امور گناه ديگرى محسوب مى‌شود.