استفتاءات جديد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧٦ - ١٥- دعانويسى

و صراط سخن مى‌گويد، و شبيه اين مضامين. در حالى كه ما عقيده داريم آنان مصون از هر گناهى هستند. اين دو مطلب را چگونه مى‌توان توجيه كرد؟

جواب: اين سؤال دو پاسخ دارد؛ اوّل اين كه منظور، تشويق مردم، و بعد تعليم آنان است؛ يعنى هنگامى كه مردم مرتكب معاصى مى‌شوند، و رحمت الهى قطع مى‌شود، راه چاره چيست؟ ديگر اين كه منظور، اشاره به ترك اولى‌هاست. البتّه ترك اولى به اين معنى نيست كه كار حرام يا مكروهى انجام شده، بلكه ترك اولى ممكن است مستحبّ باشد، كه نسبت به مستحبّ بالاتر، عنوان ترك اولى به خود مى‌گيرد. شرح اين مسأله را در جلد ٧ «پيام قرآن» صفحه ١٠٣ به بعد آورده‌ايم.

سؤال ١٦١٠- فرموده‌اند: «اگر كسى بخواهد به كمالات معنوى برسد، بايد ادعيه و اذكار را مانند دارو بداند، و آن را زير نظر طبيب روحانى و مجتهد مصرف كند؛ زيرا ادعيه داراى مراتب روحى است.» آيا صحيح است؟

جواب: دعاهايى كه از معصومين عليهم السلام رسيده، و گروهى خاصّ در آن ذكر نشده، براى همه مفيد و مايه پيشرفت معنوى است.

سؤال ١٦١١- آيا كتاب «جامع الدّعوات» سند معتبرى دارد؟

جواب: سند معتبرى ندارد.

سؤال ١٦١٢- اخيراً در بعضى از محافل «ختم يا على» معمول شده است. نظر مبارك حضرت عالى در اين زمينه چيست؟

جواب: شكّى نيست كه توسّل به معصومين عليهم السلام، مخصوصاً وجود مبارك امير مؤمنان، على عليه السلام، و شفيع قرار دادن آنها در درگاه خداوند متعال، از بهترين عبادات و سبب حلّ مشكلات است. ولى سزاوار است پيروان مكتب اهل بيت به سراغ دعاها و توسّلاتى بروند كه در كتب معتبره از معصومين عليهم السلام نقل شده است؛ مانند دعاى توسّل كه علّامه مجلسى و ديگران آن را از كتب معتبره از ائمّه معصومين عليهم السلام نقل كرده‌اند، و براى برآمدن حاجات بسيار مؤثّر است.

١٥- دعانويسى‌

سؤال ١٦١٣- آيا كار دعانويسها و فالگيرها منشأ اسلامى دارد؟