استفتاءات جديد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٨٨ - الف و ب) اطّلاعرسانى و اطّلاعرسانان

چنين خبرى موجب وهن عقايد ما گردد، بيان آن بهتر است، يا كتمان آن؟ اگر كتمان شود، آيا «بى‌خبرى» از وجود چنين عقيده‌اى مفسده‌آميزتر نخواهد بود؟

جواب: در اين گونه موارد بايد از قانون اهم و مهم تبعيت نمود، و مصلحت و مفاسد كار را سنجيد، و آن چه مهم‌تر است بايد مورد توجّه قرار بگيرد.

سؤال ١٦٦٣- آيا مى‌توانيم اخبار رسانه‌هاى خارجى را پخش كرده، و پس از آن نظر خود را نيز بيان نماييم؟

جواب: تفسير و تحليل اخبار، كه سبب بهره‌گيرى صحيح و پرهيز از سوء استفاده مى‌شود، نه تنها جايز بلكه گاه واجب است.

سؤال ١٦٦٤- آيا حدس و گمان را مى‌شود به عنوان يك خبر و نظر منتشر نمود؟

جواب: هرگاه در آن قيد كنند كه اين خبر به صورت حدس و گمان است، و مفسده‌اى هم بر آن مترتّب نشود، اشكالى ندارد.

سؤال ١٦٦٥- خبرى (سياسى، اقتصادى يا فرهنگى) منتشر كرده‌ايم كه صدق و كذبش برايمان مشخّص نبوده است، حكم آن چيست؟

جواب: در صورتى كه به منبع خاصّى اسناد داده شود، و صدق و كذبش بر عهده آن منبع واگذار گردد، و نشر آن مفسده‌اى نداشته باشد، اشكال ندارد.

سؤال ١٦٦٦- اگر دولتى ظالم باشد، خبرنگار تا چه حد مى‌تواند اسرار را فاش كند؛ هر چند خودش نيز شهروند همان دولت باشد؟

جواب: در صورتى كه نشر آن اخبار موجب امر به معروف و نهى از منكر و مبارزه با فساد باشد، هيچ اشكالى ندارد.

سؤال ١٦٦٧- اگر خبررسانى را ابزارى براى اعمال نظارت در همه شئون (امور سياسى، فرهنگى، اجتماعى و اقتصادى) جامعه بدانيم، كه در مسير تحقق‌

«كُلُّكُمْ راعٍ وَ كُلُّكُمْ مَسْئُولٌ عَنْ رَعيَّته»

باشد، حدود اين نظارت چيست، تا يك خبرنگار هم از مسير قوانين شرعى و اخلاقى خارج نگردد، و هم وظيفه نظارت دقيق در همه ابعاد عملى شود؟

جواب: پاسخ اين سؤال در لابه‌لاى پاسخهاى بالا آمده است.