استفتاءات جديد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢١ - فصل سى و هشتم احكام احياى موات

فصل سى و هشتم: احكام احياى موات‌

سؤال ٨٤٤- در حومه شهر ما معادن عديده‌اى وجود دارد. معادن ياد شده جزء معادن اكتشافى و زيرزمينى نيست، و نحوه بهره‌بردارى از آنها بسيار سهل بوده، و مستلزم صرف هزينه سنگين نمى‌باشد. براى مثال جهت بهره‌بردارى از خاك دولوميت، كه به صورت كوهى طبيعى واقع شده، تنها با استفاده از ابزار آلات فنّى عادى، نظير لودر، يا بيل مكانيكى از آن بهره‌بردارى مى‌كنند. وضعيّت اين گونه معادن، كه جزء منابع طبيعى شهرستان و روستاهاى هم جوار است، از نظر مالكيّت و جلب درآمد براى روستاها يا شهرستان مربوطه چگونه است؟ آيا ساكنين روستاها مى‌توانند نسبت به عقد قرارداد با شركتهاى خصوصى يا دولتى دخالت نمايند و سهمى از درآمد آن را به عمران و سازندگى روستاهاى خود اختصاص دهند؟

جواب: در صورتى كه معدن در حريم روستا بوده باشد (منظور از حريم، زمينهايى است كه براى احتياجات مختلف روستا از قبيل بارانداز، محلّ جمع‌آورى خرمن و هيزم و مانند آن است.) اهل روستا بر آن حق دارند، و در مقابل حقّشان مى‌توانند چيزى دريافت دارند. ولى اگر خارج از حريم روستاست چنين حقّى ندارند؛ امّا چنان چه معدن نزديك روستاست سزاوار است ارفاقى به مردم آن روستا شود. و اگر معدن ضرر و زيانهايى براى اهالى روستا ايجاد كند، جبران آن نيز لازم است.

سؤال ٨٤٥- اين جانب يك حلقه چاه عميق در زمين اهدايى توسّط يك نفر از اهالى، صرفاً به قصد تأمين آب لوله‌كشى روستا، با بودجه و سرمايه‌گذارى على السويه خانوارهاى موجود آن روستا، و با پروانه جهاد سازندگى، حفر نمودم. ولى‌