٣١٨٤.الكافى ـ به نقل از يزيد كُناسى ـ: از امام باقر عليه السلام پرسيدم ... پس فرمود : «... اى ابو خالد ! زمين از روز خلقت آدم و اسكان او در زمين تاكنون ، يك روز هم از حجّت خدا خالى نمانده است» . گفتم : فدايت شوم ! آيا على عليه السلام در زمان حيات پيامبر خدا هم از طرف خدا و پيامبرش حجّت بر اين امّت بود؟ فرمود : «آرى . از آن همان روز كه وى را نزد مردم برپا داشت و [چون ]پرچمى برافراشت و آنان را به ولايت او فرا خواند و به فرمان بردارى اش فرمان داد» . گفتم : آيا فرمان بردارى از على عليه السلام در زمان حيات پيامبر صلى الله عليه و آله و پس از رحلتش بر مردم واجب بود؟ فرمود : «آرى ؛ ولى او خاموش مانْد و در حضور پيامبر خدا سخن نگفت و در حيات پيامبر صلى الله عليه و آله فرمان بردارى از ايشان بر امّت و نيز بر على عليه السلام واجب بود و پس از رحلت پيامبر خدا ، فرمان بردارى مردم از خدا و پيامبرش در فرمان بردارى از على عليه السلام خلاصه مى شد و على عليه السلام حكيم و دانا بود» .

٥ / ٥

لقمان

٣١٨٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : به حقيقت مى گويم : لقمان ، پيامبر نبود ؛ ولى بنده اى بسيار انديشمند و نيكو يقين بود . او خدا را دوست داشت . پس خدا هم او را دوست داشت و با عطاى حكمت ، بر وى منّت نهاد .