٢٣١٢.ايّوب عليه السلام : خداوند ، حكمت را در دل كوچك و بزرگ مى كارد . پس هرگاه خداوند ، بنده را در كوچكى فرزانه كند ، كوچكى اش منزلت وى را نزد حكيمان فرو نمى آورد و آنان ، نور كرامت الهى را بر او مى بينند .

٢٣١٣.حلية الأولياء ـ به نقل از ميمون بن مهران ـ: حذيفه و سلمان ـ كه خداى متعال از ايشان خشنود باد ـ بر زنى نَبطى وارد شدند و گفتند : آيا در اين جا مكانى پاك براى نماز يافت مى شود؟ زن نبطى گفت : دلت را پاك كن . پس يكى از آن دو به ديگرى گفت : آن را برگير . حكمتى از دل كافر است .

توضيحى درباره انتخاب آموزگار

در احاديث اين بخش ، بر قبول حق و گرفتن حكمت و دانش از هر كس ، حتّى مشركان ، تأكيد شده است، در حالى كه در احاديث گذشته در فصل : «انتخاب آموزگار شايسته» ، براى معلّم ، شرايطى بيان شده بود . در جمع ميان اين احاديث بايد گفت : قبول حق از هر كس ، منافاتى با انتخاب معلّم صالح ندارد؛ زيرا پذيرش حق ، شرط ندارد ؛ امّا انتخاب معلّم رسمى داراى شرط است . بايد توجّه داشت كه روحيه معلّم و اخلاقش در تربيت وپرورش متعلّم ، نقش اساسى دارد . از اين رو ، معلّم بايد متخلّق به اخلاق حسنه باشد؛ زيرا آموزش با پرورش همراه است . افزون بر اين كه اگر معلّم ناصالح بوده و عمل كننده به علم خود نباشد ، ممكن است در لابه لاى مطالب صحيح ، مطالب نادرست را نيز القا كند ومتعلّم ، متوجّه اين كار او نشود و يا حتّى آن گاه كه مطلب درستى را القا مى كند كه خود ، بدان عمل نمى كند ، اين حالت به متعلّم نيز سرايت خواهد كرد ؛ در حالى كه اين آفات در تعلّمِ موردى و پذيرش حق از فرد ناصالحى كه سِمت معلّم رسمى را ندارد ، در ميان نيست .