٢٥٠٤.امام على عليه السلام ـ هنگامى كه هَمّام از وى درباره ويژگى هاى پرهيزگا: ديدگان خويش را از آنچه خدا برايشان حرام كرده بود ، فرو انداختند و به دانشى كه براى آنها سودمند بود ، گوش سپردند .

٢٥٠٥.امام صادق عليه السلام ـ در بيان شغل ها و صنايع ـ: . . . همين گونه است كارد و شمشير و نيزه و كمان و ابزار و آلات ديگر كه استفاده در صلاح و فساد را دارند . اشكالى در ياد دادن و ياد گرفتن و مزد گرفتن بر آن و در آن نيست و كاربردشان در جهت صلاح براى همه مردم ، مباح است و كاربرد آن در جهت فساد و زيان ، بر آنان حرام است . پس بر آموزنده و فراگيرنده ، گناه و وَبالى نيست؛ چون كاربرد آنها در جهات صلاح بر كاربردهاى ديگرشان غلبه دارد و در جهت استفاده مردم و استوارى و بقاى آنان است و گناه و وبال ، [ فقط] گردنگير كسى است كه آنها را در جهت فساد و حرام به كار مى گيرد .

ر . ك : ج ٢ ص ٣٤٩ ح ١٥٤٩ .

٥ / ٨

از هر دانشى ، نيكوترينش

٢٥٠٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دانش ، بيش از آن است كه به شمار در آيد . پس ، از هر چيز ، نيكوترينش را برگير .

٢٥٠٧.امام على عليه السلام : دانش ، فراوان تر از آن است كه بدان احاطه شود . پس ، از هر دانشى نيكوترينش را برگيريد .

٢٥٠٨.امام على عليه السلام : از هـر دانشى نيكوترينش را برگيريد كه زنبور عسل ، از هر شكوفه اى زيباترينش را مى خورد . از اين رو ، دو گوهر گران بها از آن زاده مى شود : يكى (عسل) براى مردم شفاست و از ديگرى (موم) روشنايى مى گيرند .