«چون خدا از پيامبران پيمان گرفت كه پس از آن كه به شما كتاب و حكمت دادم ، هر گاه پيامبرى آمد كه تصديق كننده آنچه با شماست ، بود ، حتماً به او ايمان بياوريد و وى را يارى كنيد ، فرمود : «آيا اعتراف كرديد و پيمان مرا پذيرفتيد؟» . گفتند : اعتراف كرديم . فرمود : «گواه باشيد و من [ نيز ] با شما از گواهانم»» .

«بنده ما داوود را به ياد آر كه هم توانا بود و هم توبه كار . ما كوه ها را به تسخير او درآورديم و با او شامگاه و پگاه ، تسبيح مى گفتند . پرندگان را نيز همگى مسخّر او كرديم و همه به سوى او بازگشت كننده بودند و فرمان روايى او را استوار داشتيم و به او حكمت و فصل الخطاب داديم» .

[١] واژه «حُكم» را به «حكمتْ» ترجمه كرديم ، هرچند به معناى «داورى ميان مردم» و نيز «فهم و درك» هم آمده است و مى توان همه آنچه را كه گفته شده ، به همان تعريفى كه در مقدمه از «حكمت» كرديم، بازگرداند (يعنى مقدّمات علمى و عملى و روحى براى رسيدن انسان به هدف برتر خويش) و بقيّه معانى را مصداق هايى از اين تعريف عام دانست .(م)