٣١٥٧.المناقب ، ابن شهرآشوب : گفته شده است كه عبدالرحمان سُلَمى به فرزند امام حسين عليه السلام [سوره] حمد را آموخت . هنگامى كه آن را براى پدرش خواند ، ايشان ، هزار دينار و هزار جامه زربفت به او (عبد الرحمان) بخشيد و دهانش را پُر از دُر كرد . [١] پس به امام عليه السلام چيزهايى [ به طعنه ]مى گفتند . امام حسين عليه السلام فرمود : «عطاى من (دينار و جامه) كجا و عطاى او (آموختن حمد) كجا!» . سپس ، اين شعر را خواند : ٠«چون دنيا به تو بخشيد ، تو هم آن را بر مردم/ ببخش ، پيش از آن كه از كفت برود ٠ ٠كه اگر دنيا رو آورْد ، بخشش ، آن را تمام نمى كند/ و اگر رو گردانْد ، بُخل ، آن را ماندگار نمى كند» . ٠

ر . ك : ص ٢٦٩ (مزد نگرفتن بر آموزش دين) و ٤١٧ (كاسبى كردن با دانش دينى) .

٣ / ٣

حقوق دانشجو

٣١٥٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مردم ، پيرو شمايند و مردمانى از اطراف سرزمين ها به سوى شما مى آيند ، تا در دين تفقّه (ژرفكاوى) كنند . پس هرگاه نزد شما آمدند ، سفارشم را در نيكى به آنان بپذيريد .

٣١٥٩.امام زين العابدين عليه السلام : حقّ كودك ، مهربانى به او در آموزش و گذشت از وى و عيب پوشى و همراهى و يارى اوست .

[١] اين روايت، مُرسَل است و از اعتبار لازم، برخوردار نيست و در صورتى كه چنين كارى از امام عليه السلام صادر شده باشد، ممكن است علاوه بر تكريم معلّم، اهداف ديگرى در نظر ايشان بوده كه براى ما مجهول است .